อ๊ากกกก มาอัพด้วยความเร็วแสงงงง /แฟล็ชๆ/ แต่สงสัยจะไม่ทัน ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปต่อข้อความแห่งรักที่บ้าน ตอนนี้ขอเขียนส่วนนึงก่อน กลับบ้านจะได้ใช้เวลาน้อยลงหน่อย *หัวเราะ*

ก็...วันนี้วันเกิด คนที่สำคัญที่สุดในชีวิต... เพราะงั้นจะไม่มาอัพได้ไงใช่ป่าว...

อุตส่าห์ยอมตื่นแต่เช้าจะไปซื้อเค้ก ปรากฏว่าตอนที่ไปร้านยังไม่เปิด... orz ชีวิต... เลยหาซื้อเค้กแถวๆนั้นมาแทน... ตอนนี้ยังไม่ได้กินเลย แอบกินไปนิดนึงตอนเก็บใส่กล่อง เพราะทำชอคโกแลตมันหัก... กินไปแล้วก็...ขมว่ะ เลยกะว่าจะไปแบ่งกิกินที่บ้านแทน

วันนี้ก็สดใสพอดูทีเดียว ผิดพลาดไปนิดนึงแหละ แต่ไม่เป็นไร ยังยิ้มได้ ฮิ้วว แล้วเดี๋ยวคืนนี้จะบีบคอไอ้กินั่งดูมาราธอน มันมานอนอยู่ที่บ้านมาหลายวันแหล๊ะ

ก็นี่ฉลองวันเกิดให้เคย์จังง~~ ไม่ใช่#*$%*&#นะ (ตรงนั้นมันโดนเซ็นเซอร์ไปอ่ะ แบบว่า อารมณ์ปากหมาไป ฮะๆๆ - มันเหมือนอะไรล่ะ หึหึ)

~*~*~*~*~*~ 

ตอนนี้อยู่บ้านแล๊ะ *-* เพิ่งกินเค้กไปมะกี้ ก็อร่อยดี แต่ชอคโกแลตข้างๆมันขมไปหน่อย...

แต่เอาเนอะ รีบอัพรีบไปดีกว่า... จริงสิ วันนี้ยังไม่ได้อ่านบลอคใครเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปอ่านน้า

ก็...ก็....

For the dearest of mine... 

Happy Birthday!!

030708 

:: Minami Keisuke:: 

 ก็เป็นอีกปีที่ได้มาอัพบลอควันเกิดเคย์จังนะ ถึงแม้ปีนี้เราจะไม่ได้เจอกันก็ตาม แต่ว่าความรักที่เรามีให้เคย์จังเสมอก็ไม่เคยเปลี่ยนนะ *หัวเราะ* ก็...แอบไปนอกใจกับคุณฮิเล็กน้อยอ่ะนะ แต่ก็ไม่ได้ลืมเคย์จังไปซะหน่อย ทุกวันนี้เวลาที่ได้เห็นเคย์จัง ก็ยังอดยิ้มกับความน่ารักของเคย์จังไม่ได้ อดรู้สึกว่ารักเคย์จังไม่ได้ ความรู้สึกมันอาจจะเพิ่มขึ้นหรือไม่เพิ่มก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆมันยังคงอยู่อย่างเดิมเสมอๆ ปีนึงๆ เคย์จังโตขึ้น เราเองก็โตขึ้น แต่ความเป็นผู้ใหญ่ของเราก็ยังไม่เท่ากับเคย์จังนี่เนอะ แต่ทุกครั้งๆที่เราเจอกัน มันก็เพิ่มขึ้นแหละ เพราะเราก็อยากจะเป็นคนที่คู่ควรเพื่อที่จะรักเคย์จังนี่นะ

ก็ยังไง... ขอให้เคย์จังมีความสุขมากๆยิ่งขึ้นกับงานที่ทำ กับชีวิตที่เป็นอยู่ กับตัวตนของตัวเอง เราเองก็จะรักเคย์จังที่เป็นเคย์จังอย่างงี้เสมอๆไป ไม่รู้ว่ามันจะนานขนาดไหน ไม่รู้ว่ามันจะมากเท่าไหร่ แต่สิ่งที่เราอยากรักษาเอาไว้ ก็คือรอยยิ้มของเคย์จัง... ถ้าทำได้ก็อยากจะให้มันคงอยู่กับเคย์จังตลอดไปนะ...

แล้วก็ขอให้เคย์จังแข็งแรง สดใสไปเสมอๆด้วย...
แต่เคย์จัง...ผอมลงหน่อยก็ดีนะ.... *หัวเราะ* ก็เคย์จังอ่ะะะะ.... อ้วนนน แต่ถึงอ้วยก็รักนี่นา ฮึ๊ยยย

พูดไปพูดมาก็มีแต่รักเคย์จังสินะ *หัวเราะ* แต่ว่าช่วงนี้ไม่ค่อยมีตังส์ เลยไม่ได้ซื้อของบางอย่างของเคย์จัง ขอโทษนะ เราจะประหยัดกว่านี้อ่ะ...จะได้สนับสนุนเคย์จังให้มากๆ แถมปีนี้ยังลืมตัว มัวแต่งอแง เลยไม่ได้ส่งของขวัญไปให้ ขอโทษนะก๊าบ *โค้งงามๆ*

ก็เอาเป็นว่า... อยากจะอวยพรวันเกิดเคย์จังอย่างนี้ทุกๆปี... อยากจะเจอเคย์จังทุกๆปีด้วยถ้าทำได้ จะพยายามนะเคย์จังง

จนกว่าจะพบกันอีกครั้ง หวังว่าเราทั้งสองจะไม่มีใครเปลี่ยนแปลงไปซะก่อน...

สุขสันต์วันเกิดนะเคย์จัง รักเคย์จังที่สุดเลยยยย~~~ 

แล้วก็เอาฟิคมาแปะด้วยย เป็นของขวัญวันเกิดเคย์จัง... คราวนี้แอบนอกใจเร็นไปหาโดริ หุหุ... ยังตั้งชื่อไม่ได้เลย เพราะงั้น...ขอเวลา เดี๋ยวจะคิดตอนคิดตอนต่อได้ *หัวเราะ* ก็อ่านกันให้สนุกนะค้าบ...

อ๋อ... สำหรับรูปอาทิตย์ที่แล้ว เดี๋ยวอัพนะ ยังไม่เสร็จเล้ยยยย

เอาล่ะ ไปอ่านกันเต๊อะ

Title :  Untitle
Author  :  Row
Pairing : Dori X Minami
Rating : PG

"ตี๊ดด-- ตี๊ด--"เสียงของโทรศัพท์ที่บ่งบอกว่ามีเมลล์ใหม่เข้ามาดังขึ้น

เด็กหนุ่มร่างเล็กที่กำลังนั่งหน้ามุ่ยอยู่จึงรีบหันไปคว้าโทรศัพท์ของตัวเองที่นอนอยู่ในกระเป๋าขึ้นมาทันที แต่ก็ต้องทำหน้ามุ่ยยิ่งกว่าเดิม เมื่อพบว่าเสียงที่ดังนั้นไม่ใช่โทรศัพท์ของตน

อาโอยางิ รุยโตะ เพื่อนร่วมงานที่มีอายุมากกว่าเดินเข้ามาตบศรีษะเขาเบาๆด้วยความห่วงใย

"เป็นอะไรหือ โดริ นายดูไม่มีสามธิเอาซะเลยวันนี้" ว่าพลาง เขาก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเปิดเมลล์ดู

ซากุราดะ โดริหนุ่มน้อยวัย 16 ปี ที่กำลังอยู่ในระหว่างการฝึกซ้อมละครเพลงเรื่องหนึ่ง หันไปมองหน้าเพื่อนรุ่นพี่ด้วยสายตางอนๆ

"ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย นายต่างหากล่ะ มัวแต่ยิ้มกับเมลล์อยู่ได้!!"

เมื่อโดนพูดดังนั้น รุยโตะจึงรีบหันมาแก้ตัวด้วยท่าทางร้อนรน

"ม..ไม่ได้ยิ้มสักหน่อย ก...ก็แค่เมลล์ชวนกินข้าวเท่านั้นเอง..." แต่ยังไม่ทันที่จะได้แก้ตัวจบ โดริก็จัดการใช้มืดปิดหน้าของอีกฝ่ายไว้ แล้วผลักออกไปเบาๆ ก่อนจะลุกเดินออกจากห้องซ้อมไปพร้อมกับโทรศัพท์มือถือของตนอย่างไม่สบอารมณ์

~*~*~*~*~*~

ระหว่างที่เดินอยู่ เขาก้มลงมองโทรศัพท์มือถือที่ไม่มีวี่แววว่าจะดังของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

ร่างเล็กล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ๊คเก็ตเพื่อควานหาเศษเหรียญเมื่อเขาเดินไปถึงตู้กดน้ำอัตโนมัติ เขาหย่อนโทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้อแจ๊คเก็ต ก่อนจะยืนนับเหรียญที่ถูกควักออกมาจากกระเป๋าเสื้ออีกข้าง แต่แล้วก็ต้องสะดุ้ง เมื่ออยู่ๆโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อนั้นก็ดังขึ้นมา เหรียญที่อยู่ในมือทั้งหมด จึงกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง

เมื่อสัญญาณของโทรศัพท์เงียบลง เขาก็ถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะพึมพัมกับตัวเองเบาๆ

"ตกใจหมดเลย..."

โดริหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยสีหน้าคาดหวัง เขาเปิดฝาพับโทรศัพท์ช้าๆราวกับกำลังลุ้นว่าเมลล์ที่ถูกส่งมานั้นจะเป็นของใคร แต่ก็ต้องทำหน้าบึ้งในทันทีเมื่อพบว่าข้อความนั้นถูกส่งมาจากรุยโตะเพื่อนร่วมงานของตน

[พักแค่ 20 นาที รีบๆกลับมาล่ะ] -- รุยโตะ

เขาปิดฝาพับโทรศัพท์ลงอย่างไม่สบอารมณ์

"เจ้าบ้าเอ๊ย... เดี๋ยวชั้นก็กลับไปเองแหละน่า!!"

เด็กหนุ่มหย่อนโทรศัพท์ลงในกระเป๋าอีกครั้ง ก่อนจะก้มลงเก็บเศษเหรียญที่หล่นกระจายเมื่อครู่ขึ้นมาใหม่

~*~*~*~*~*~

โดรินั่งดื่มชากระป๋องที่ถูกกดมาที่ข้างๆตู้กดน้ำอัตโนมัติ พลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะถอนหายใจเบาๆกับตัวเองอีกครั้ง เขาเอนศรีษะไปพิงกับกำแพงด้านหลังพร้อมกับพริ้มตาลง ปล่อยให้ความคิดต่างๆไหลวนไป

จริงๆแล้วการที่เขาคนนั้นไม่ส่งเมลล์มาในเวลานี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เขาก็คงจะมีธุระของเขาเหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเป็นฝ่ายเฝ้ารอเมลล์ของเขาคนนั้นอยู่เสมอ เมลล์พวกนั้นกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาซะแล้ว
เพราะฉะนั้นการที่ไม่ได้รับเมลล์มันจึงทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา... แล้วยิ่งพอเมลล์ไปแล้ว กลับไม่ได้รับเมลล์ตอบ มันยิ่งพาลทำให้หงุดหงิดเข้าไปใหญ่...

เขาส่งเมลล์ไปหาอีกฝ่ายตั้งแต่เช้าแล้ว หลังจากนั้นก็ใช้เวลาคิดถึงฝ่ายนั้นตลอดทั้งบ่าย มันยิ่งทำให้เขาไม่มีสมาธิในการฝึกซ้อม ทั้งๆที่การแสดงก็ใกล้เข้ามาแล้วด้วย...

"นี่ถ้าเคย์จังรู้เข้า จะต้องโดนว่าแน่ๆเลยน้า... แต่มันช่วยไม่ได้นี่นา..." เขาพึมพัมเบาๆพร้อมกับลืมตามองเพดานที่ว่างเปล่า

โดริสบัดศรีษะแรงๆ

"เคย์จังนั่นแหละที่ผิด..."

ใช่สิ เคย์จังผิด ไม่ใช่ผิดที่ไม่ตอบเมลล์ของเขา แต่ผิดที่ทำให้เขาคิดถึงขนาดนี้

"บ้าจริง...!" ร่างเล็กสบถออกมาอย่างเสียไม่ได้

เขากระดกกระป๋องชาขึ้นดื่มจนหมด ก่อนจะโยนกระป๋องเปล่าลงถังอย่างหงุดหงิด จังหวะนั้นเองที่โทรศัพท์ของเขาดังขึ้นอีกครั้ง มันยิ่งทำให้เขาหัวเสียขึ้นไปอีก

"กำลังจะกลับเข้าไปแล้วล่ะน่า..." เขาพูดเหมือนจะตอบกลับกับเมลล์ที่ถูกส่งเข้ามาใหม่ เพราะคิดว่าคงจะเป็นเมลล์จากรุยโตะที่ตามเขาเข้าไปซ้อมแน่นอน

แต่พอได้เห็นชื่อผู้ส่งข้อความแล้ว ความหงุดหงิดที่มีอยู่เมื่่อครู่ก็หายไปราวกับเป็นเรื่องโกหก รอยยิ้มสดใสกลับปรากฎขึ้นบนใบหน้านวล เพราะข้อความที่ถูกส่งมานั้น ไม่ใช่จากรุยโตะอย่างที่เขาคิด แต่เป็นคนที่เขาคิดถึงมาทั้งบ่าย

[ขอโทษนะที่ตอบช้า โดริ บังเอิญชั้นอยู่บนรถตลอดเลยน่ะ แต่ว่าชั้นซื้อดาร์คเชอร์รี่พายมาฝากแล้วนะ เดี๋ยวตอนเย็นจะเอาไปฝาก] - เคย์สึเกะ

ทันทีที่อ่านเมลล์จบ โดริแทบจะกระโดดโลดเต้นเข้าไปในห้องซ้อมทีเดียว

เขากำโทรศัพท์ไว้ในมือก่อนจะสบหน้าลงกับมือทั้งสอง เขาคิดว่าตอนนี้เขาจะต้องทำสีหน้าที่หน้าอายที่สุดแน่นอน ใบหน้าที่แสดงถึงความดีใจที่เขาไม่ค่อยจะทำให้ใครเห็นเท่าไหร่

ทันทีที่เขาปรับสีหน้าได้ เขาจึงรีบพิพม์ข้อความตอบกลับทันที

[ขอโทษที่กวนตอนเคย์จังทำงานนะ วันนี้ชั้นเลิกตอน 5 โมงล่ะ ไว้ไปกินข้าวเย็นกันนะ เคย์จังเลิกงานกี่โมง เจอกันตอน 5 โมงครึ่งที่เดิมได้มั๊ย?] - โดริ

ร่างเล็กยิ้มให้กับโทรศัพท์ทีนึงก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องซ้อมอย่างอารมณ์ดี แต่ยังไม่ทันจะถึงห้องซ้อม โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้งซะก่อน

[ได้... แล้วเจอกัน] - เคย์สึเกะ

ตอนนี้โดริแทบจะตัวลอยทีเดียว เขารีบพิมพ์ข้อความกลับไปอีกครั้ง

[ชั้นจะไปซ้อมแล้วล่ะ เคย์จังก็ตั้งใจทำงานนะ แล้วเจอกัน

ปล.อา... อยากกินดาร์คเชอร์รี่พายเร็วๆจังเลยย>.<] -โดริ

เขาปิดฝาพับโทรศัพท์ลงด้วยสีหน้าระรื่นสุดขีด แล้วรีบเข้าไปที่ห้องซ้อมพลางฉุดรุยโตะที่นั่งพักอยู่ขึ้นมาซ้อมต่อทันที

~*~*~*~*~*~

End of part I