ฮะเมี๊ยววววว(^ω^) มาอัพแล้วค้าบบ ดองนานไปนิ๊สสส แบบว่ากลับมาแล้วไม่ได้แตะคอมเลย แฮะๆๆ

อื้ม... ก่อนอื่นต้องขอย้อนความไปยังงานคอมมิคปาร์ตี้ก่อน... เมื่อตอนก่อนไปบอกว่าจะอัพ อะแหะๆ ไม่ได้อัพ ยังไงจะเอารูปมาลงให้คราวหน้าน้า คราวนี้ขออัพมิ๊วมิวก่อนนน แต่ก็นะเมื่อตอนวันงานคราวก่อน ก่อนกลับทำเรื่องหน้าขายหน้าไว้ ทุกคนลืมๆมันไปนะคร้าบบ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น อุฮิ ขอโทษที่แสดงกิริยาไม่งามออกไป เป็นฟูจิทั้งที ยังควบคุมการแสดงอารมณ์ไม่ดี โรว์ยังใช้ไม่ได้เลยเนอะ(ρ＿―)o คิดถึงประโยคของเรียวมะจัง まだまだだね- อา... แต่เรื่องไร้สาระขนาดนั้น ลืมไปเถอะนะคร้าบ โรว์ก็ลืมไปแล้วแหละอุฮิ

อื้มม มาเข้าเรื่องกันดีกว่า(≧∇≦o) ก็หลายๆคนคงอ่านรีพอร์ทที่บลอคกิไปแล้ว อุฮิ

ม่ายสน คนจะอัพ ยังไงโรว์กะกิก็เป็นคนละคนกัน อย่าเหมารวมๆ เพราะงั้นก็นะ ต้องอ่านรีพอร์ท 2 รอบไปโดยปริยาย แม๊วน้า (ภาษาอะไรของมัน)

อยากจะบอกว่าไปญี่ปุ่นคราวนี้ กลับมานี่... โรว์ถึงขึ้น ประกาศล้มละลาย(゜Д゜≡゜Д゜)

ใช้เงินเกินคาดมากๆ ใช้ไปเยอะแบบไม่เคยคิดว่าจะใช้หมดอ่ะ เก็บมาตั้งนาน แต่หมดไปใน 3 วัน โรว์ช็อคครับ(つд｀)

เพราะงั้นช่วงนี้ คงจะหนีไปเดทกะใครไม่ได้ ตัวโรว์ที่อยากเดทใจแทบขาด ก็ต้องออกไปร่อนคนเดียวเรื่อยเปื่อยตามลำพัง เศร้าจริง

ใช้เงินขนาดไหนให้ประกาศล้มละลายอ่ะหรอ? ก็ ตั้งแต่ก่อนไปเนี๊ย เนื่องจากไปดูมิวก็ต้องเตรียมของขวัญไปด้วย แล้วไอ้อย่างโรว์ที่ชาตินึงได้ไปที แถมยังรักซะขนาดนี้ ของที่เตรียมไปก็เลย... เยอะแยะ ให้หลายคน แล้วก็ให้เยอะด้วย แฮะ(￣ω￣)

ก็นี่ครับ มีถ่ายไว้ด้วยว่าซื้ออะไรไว้มั่ง แต่ไม่ครบหรอก อื้ม ไม่ขอบอกละกันว่าซื้ออะไรให้ใคร ให้ทายดูเล่นๆ(คราวหน้านะ)

ของตรงนี้ก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ไปถึงนู้นยังซื้อเพิ่มอีก แพงกว่าที่ซื้อที่นี่อีกม๊างงง *คิดๆ* งื้มม แพงกว่าอ่ะนะ

จ๊ากก ไม่ได้ถ่ายรูปของที่ซื้อที่นู้นไว้เลย โฮ้ยยย เซ็งเลยง่ะ(*´д｀*)

มีซื้อสแตร๊ปรูปโลมาประจำวันเกิด กะ เดือนเกิดให้ 2 คน ซื้อเครื่องรางประจำเดือนเกิดให้ 2 คน (เครื่องรางนี่โรว์ก็มีอันนึงล่ะ) ซื้อสแต๊ปปิโยะเอย หมีเอย สติทเอย โอ๊ยย เยอะ(^-^;

นั่นแหละ แค่นี้ก็หมดตังส์ไปหลาย แต่ที่ทำหมดตัวยิ่งกว่าคือ ฝูงสมุดภาพและไอดอลดีวีดีที่เก็บไปซื้อที่นู้น ก็ถึงแม้จะไม่ครบแต่กลับมาคราวนี้ก็ได้ สมุดภาพ 5 เล่ม ดีวีดี 3 แผ่น ซีดีอีก 2 แผ่น(*^□^*) ขาดสมุดสมุดภาพไป 1 ดีวีดีอีก 1 มันหาไม่มี เดี๋ยวต้องไปสั่งเอา แอบเซ็งนิดหน่อย แต่แค่นี้น้ำหนักกระเป๋าก็เกินแล้วคร้าบบบ

เอาล่ะๆ เข้าเรื่องเลย ก็อย่างที่เคยพูดไว้แล้ว โรงแรมดีมากๆ ห้องเล็กกระติ๊ด ในห้องก็ไม่มีอะไรเลย ตู้เย็นกระติ๊ด โง่เปิดไม่เป็นอีก พอเปิดเป็นก็ไม่เห็นจะเย็นอีก หาแทบตายอีก แต่ก็เลิศครับ(^-^)b ตรงที่อยู่ข้างเมรุปาคุฮอลล์นี่แหละ แค่นั้นโรว์ก็พอใจแล้ววว ♪(*^ ・^)ノ⌒☆*chu chu*

ดีนะเนี๊ย ที่โรว์เลือกโรงแรมนี้เพราะว่า... มันมีเมรุปาคุฮอลล์อยู่ในแผนที่ด้วย ฮ่าๆๆ (แทบจะโดนคนที่ไปด้วยถีบแน่ะ)*,(｀ε´(⊂(゜□゜)

อื้ม ไปถึงงมหาโรงแรมเจอกก็ได้เข้าไปดูกันเลยครับ รอบแรกไม่ได้หยิบเสื้อริคไคไป เพราะว่ามันยังไม่ได้เช็คอิน แล้วเดี๋ยวจะไปช้อปปิ้งต่อ มันจะเกะกะซะปล่าวๆ เลยไม่หยิบไป คิดผิดสุดชีวิต(#｀ε´#) รู้งี้หยิบไปแยงตาโมเอ้เล่นดีกว่า แต่เอาเหอะ(ー∀ー )

พอเข้าไปเนี๊ยก็แว่บไปซื้อโฟโต้เซ็ทกันเลย เพราะกลัวว่าของจะหมดอ่ะแหละ ตัดสินใจกะกิตั้งแต่แรกว่า จะซื้อเซงาคุแค่ 4 คน แล้วริคไคทั้งทีม แต่พอเห็นของแถมแล้ว โรว์ก็เริ่ม อยากได้ของแถมของเซงาคุด้วยอ่ะ หันไปส่งสายตาปิ๊งๆใส่กิ(;゜ω゜)σ โดนตอบกลับมาอย่างไร้เยื่อใยว่า ไม่ ก็เลยตัดใจไป แล้วตอนที่ยื่นสั่งกะพี่สต๊าฟอยู่นั่นเอง ก็ยังส่องของแถมต่อแล้วคิดว่า เอาว่ะ จ่ายเองก็ได้ โรว์ก็เลยซื้อเซงาคุมาทั้งเซ็ท สรุปคือเซงาคุ กิจ่าย 2 คนที่เหลือโรว์จ่าย♪(*´・ω)(ω・｀*) แพมแฟล็ทโรว์ก็เป็นคนซื้อ ริคไคหารกัน แล้วก็ซื้อCD BAS มาอีก แต่ของ 28 อดได้ล็อตแรก(มาซื้อเอาวันที่ 2) แต่ได้โปสเตอร์แทนง่ะ เพราะงั้นเงินที่รวมออกมาแล้วโรว์ต้องจ่ายก็เกือบหมื่นเยน *กระอัก* นี่หมดตัวรอบหนึ่งครับΣ(￣□￣;)

พอเข้าไปนั่งที่ที่นั่งแล้วก็แบบว่า โรว์ ดวงซวยสุดๆ ไอ้กิได้ที่นั่งดีกว่าทุกรอบครับ พระเจ้า(￣□￣;)!! อย่างเซ็งเลยอ่ะ ไอ้กิได้นั่งริม ไม่โดนบังด้วย แฮ่ เกียดมันจิง

เอาล่ะๆ เข้าเนื้อเรื่องมิวกันดีกว่า~

ก่อนอื่นก็ขอแคสคอมเม้นท์ก่อนนะคร้าบ☆彡

เซงาคุ ☆彡

ซากุราดะ โดริ เอจิเซ็น เรียวมะ เป็นเด็กหนุ่มที่มีรูปร่างสวยมากๆเลยครับ นิ้วมือเรียวขา แบบว่าผู้หญิงอย่างเราๆต้องอาย ถ้าลองเปรียบเทียบกับเอจิเซ็นคนอื่นๆ เอจิเซ็นของโคจังจะเป็นแนวหยิ่งยโส และมุ่งมันที่จะก้าวไปข้างหน้า ของยูยัน เป็นผู้ใหญ่และพยายามที่จะเติมโตอย่างเต็มที่ ส่วนของโดริ เป็นเอจิเซ็นที่น่าเอ็นดูล่ะมั๊ง แล้วยังเป็นเอจิเซ็นที่มุ่งมั่นจะก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับคนอื่นๆที่อยู่ตรงนั้นกับเค้าทุกคน(^-^)b เพราะงั้นจึงทำให้โดริเป็นเอจิเซ็นที่น่ารักมากๆ

มินามิ เคย์สุเกะ เทะสึกะ คุนิมิสึ ไม่อยากจะพูดเลยว่าอย่างนี้เคย์จัง อ้วน บวม มาก *หัวเราะ*แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็ยังรักเคย์จังเสมอนะ♪(*^ ・^)ノ⌒☆*chu chu* *หัวเราะ* ตอนนี้ผมเคย์จังยาวจนจะยาวกว่าฟูจิแล้วอ่ะ แต่ก็ยังดีที่ทำผมออกมาแล้วเคย์จังหล่อมากๆo(^ヮ ^)o *โฮก* ยังคงเป็นเทะสึกะที่เอ๋อเหมือนครั้งแรกที่เราเจอกันเลยล่ะ แต่หน้าดูมีอะไรมากกว่าเดิมมั๊ง ไม่แบล๊งขนาดนั้น ถึงบทจะน้อย แต่ทุกครั้งที่เคย์ออกมาก็กระชากสายตาโรว์จากไอบะไปเสียทุกทีo(>ε<)o

ไอบะ ฮิโรกิ ฟูจิ ชูสึเกะ คนนี้อาจจะไม่ต้องพูดถึง สวยอย่างไงอย่างนั้น หน้างี้เนียลเด้งสวยเชียว แต่อยากจะบอกว่ารอบนี้ไอจังเซ็ทผมแบบไม่ค่อยแข็ง มันก็เลยยุ่งซะทุกครั้งที่ขยับตัว ถ้าฟรีซไว้เลยคงจะดีกว่านี้ แต่การที่ฟรีซผมนานๆมันจะทำให้ปวดหัวเน้อ คราวนี้ไอจังดูเซ็กซี่เหมือนทุกครั้ง แต่คงเติมน้ำตาลเข้าไปด้วยมั๊ง เลยดูอ่อนหวาน นุ่มนวลขึ้น ที่น่ากังวลที่สุดคือตอนวิ่งสไลด์ที่แมทช์ ทำเอาเสียวว่าจะกระเด็นตกลงมาเลยทีเดียว เพราะเร็วและแรงมาก ให้ความรู้สึก เอาเป็นเอาตายสุด(≧∇≦o)

ทาคิงุจิ ยูคิฮิโระ โออิชิ ชูอิจิโร่ งื้มมม... ไม่อยากจะบอกว่า เป็นหนึ่งในคนที่ไม่ค่อยเข้ามาในสายตาเท่าไหร่(￣ω￣) (ไม่คิดจะมองว่างั้น) แต่สำหรับโรว์ ทาคิคุงก็เป็นโออิชิที่โรว์ชอบนะ ชอบเสียง ทาคิคุงร้องเพลงเพราะง่ะ เสียงฟังดูอ่อนโยน เต้นคู่กับน้องเหมียวได้ดีด้วย

เซโตะ โคจิ คิคุมารุ เอย์จิ น้องเหมียว ไม่ได้เจอใกล้ๆเลย(ρ＿―)o แอบรู้สึกไปเองว่าน้องเหมียวยิ้มให้ด้วย อะแฮะๆ เซจังเป็นน้องเหมือนที่หวานที่สุดในบรรดาเหมียวทั้งหมด ให้ความรู้สึกเหมือนขนมสายไหม หวานนุ่มน่ากิน(^◇^) โดยเฉพาะเวลาที่ยิ้มให้ความรู้สึกว่า จะมีอะไรที่แสดงความยินดีได้ไปมากกว่ารอยยิ้มของน้องเหมียวอีกมั๊ยอ่ะ ถึงแม้จะเป็นคิคุมารุที่ดูเงียบกว่าตัวจริงไปหน่อย แต่ก็น่ารักไม่แพ้กันเลยล่ะ

นากายาม่า มาเซย์ อินูอิ ซาดาฮารุ เพิ่งรู้ เพิ่งรู้มันรอบนี่แหละว่า อินูอิคนนี้ก็ร้องเพลงได้ดี＼（ε￣＼） ถึงแม้ใจเราจะเทไปให้โมเอ้แห่งริคไค แต่อินูอิคนนี้ก็ทำได้ดีทีเดียว แถมได้ร้องตั้ง 2 เพลง *ปรบมือ* แต่โรว์ว่า เค้าเป็นอินูอิที่... ดูเหี้ยม *เหงื่อตก* ดูไม่เจ้าเล่ห์เท่าไหร่อ่ะนะ

วาตานาเบ้ โคจิ คาวามูระ ทาคาชิ ทากะซัง บทน้อยซะ แต่เราชอบทากะซังคนนี้นะ ดูร่าเริงน่ารักผิดกะตัวจริง ฮ่าๆๆ แต่ถึงจะเป็นวาตานาเบ้ซังก็เหอะ อย่าเข้าไปจิ๊จ๊ะกะฟูจินะ

ทาคางิ ชินเป โมโมชิโร่ ทาเคชิ เป็นโมโมะที่โรว์... ไม่ค่อยเกลียดมันล่ะหรือจะเป็นเพราะเราดูเกงคิเรนเจอร์แล้วแอบชอบแฝดเค้าหว่า?(´-`) บทไม่เยอะเลยไม่มีอะไรคอมเม้นท์มาก แต่อยากจะบอกว่าเป็นโมโมะที่เข้ากะจักรยานยังไงไม่รู้แฮะ

ยานางิชิตะ โทโมะ ไคโด คาโอรุ นอกจากตอนที่ออกมาพูดตอนสุดท้ายแล้ว อยากจะถามโทโมะมากๆว่า.... เราเคยเจอกันบนเวทีด้วยเหรอ??(゜Д゜≡゜Д゜) *หัวเราะ* ความผิดโรว์เองสินะ ที่มัวแต่ดูริคไค *สลด* ก็อย่างเคย โทโมะเป็นน้องงูหน้าเด็กเกินไป แต่ความเหี้ยมของสายตากะน้ำเสียงเนี๊ย กู๊ดเลย (>∇<)

ริคไค ☆彡

ยางามิ เร็น ยูคิมูระ เซอิจิ เร็นคุงแอบเซ็กซี่ขึ้นรึป่าว(^-^;? สูงอย่างไงสูงอย่างงั้น หล่อยังไงหล่อยังงั้นเลยล่ะ สำหรับยางามิ เร็นคุงคนนี้(//▽//)ノシ จะขำก็ตรงที่เป็นคนที่สามารควักเอาแร็คเก็ตออกมาได้ทุกที่ แม้จะเป็นตอที่นอนอยู่บนเตียงo(^ヮ ^)o แล้วตอนที่แอบกลิ้งลงไปเปลี่ยนเสื้อนั่นก็สุดยอดมาก ไม่หลงรักเค้าคนนี้ก็ไม่รู้จะไปหลงรักใครแล้วล่ะ(≧∇≦o)

คาเนซากิ เคนทาโร่ ซานาดะ เกนอิจิโร่ เออ... คาเนะจัง คาเนะจังตอนอยู่ในชุดนักเรียนฤดูหนาว กระชากหัวใจโรว์ไปเรียบร้อย゜(>д<)゜。 โรว์ที่เกลียดซานาดะสุดๆ หลงรักซานาดะคนนี้ซะแล้ว คาเนะจังตอนไม่ใส่หมวกดูดีมากๆ นอกจากนั้น ครั้งนี้เรายังได้เห็นคาเนะจังแสดงอย่างเต็มที่ ชอบท่าไฟของคาเนะจังมากเลยยย เสียงหัวเราะนั่น โอ๊ยย(o>ω<o) *ดิ้นๆๆ* เป็นซานดะที่ทำให้คนเกลียดซานาดะรักซานาดะได้ ถือว่าชั้นเลิศเลยล่ะ(^-^)b แต่รูปร่างของคาเนะจังเนี๊ย ใหญ่ไม่ใช่เล่นเลยนะ ดูตัวใหญ่แต่ยังไม่ดูอ้วนเลย เคย์จังแย่แล้วน้า~( ´ー｀)

โอโนะ เคนโตะ ยานางิ เร็นจิ สำหรับคาร์แรคเตอร์นี้หลายๆคนคงคิดถึงความนิ่ง เงียบ แล้วก็ข้อมูลใช่ม้า แต่ว่า เคนโตะคุงคนนี้ สามารถทำให้คาร์แรคเตอร์ที่โรว์ไม่เคยนึกชอบมาก่อน กลายเป็นหนึ่งในตัวโปรดของโรว์ได้(^◇^) ถ้าเทียบกับอันแรกแล้ว เคนโตะคุงก็แค่ดูโมเอ้ น่ารัก แป๊วแว๊ว แต่พอได้มาดูแมทช์ของเคนโตะคุง ช่างเป็นยานางิ เร็นจิที่ร้อนแรงอะไรอย่างนี้o(>ε<)o ทั้งท่าวิ่ง ท่าตีลูก และอื่นๆ สามารถกระชากสายตาและทำให้โรว์ยิ้มแล้วคิดว่าเยี่ยมได้อยู่เสมอ เป็นยานางิ เร็นจิที่น่ารักที่สุดเท่าที่เคยเจอมาヾ(≧∇≦*)ゝ(ก็เพิ่งเจอมาคนเดียวนิ) ถึงแม้เสียงของเคนโตะคุงจะไม่เข้ากับหน้า ร้องเพลงเหมือนเด็กประถมร้องเพลงชาติ (ชนิดว่าอ้าปากแล้วร้องปาว ปาว ปาว) แต่ก็ยังถือว่าเป็นคนที่สุดยอดอยู่ดี ยกนิ้วให้จริงๆ+。(*′∇｀)。+゜

บาบะ โทรุ ยางิว ฮิโรชิ ไม่ต้องบรรยายก็รู้ถึงสรรพคุณ(;゜ω゜)σ เป็นยางิว ที่หน้าตาดีเทียบได้กับตัวจริง รอบนี้ถึงแม้จะไม่มีบทบาทมากนัก แต่การเต้นและเพลงที่ออกมาร้องก็รู้สึกได้ถึงพัฒนาการได้อย่างดีเยี่ยม น้ำเสียง ท่าทาง และรอยยิ้มที่ทำเอาคนดูแทบละลาย ถึงแม้จะมีครั้งนึงที่รู้สึกว่า เป็นยางิวที่ซนจริงๆก็ตาม แต่ก็เป็นคาร์แรคเตอร์ที่ทำให้โรว์ไม่สามารถละสายตาได้เลย(*^ー^*)

นาคางะอุจิ มาซาทากะ นิโอ มาซาฮารุ มาสะคุง นามสกุลพูดทีลิ้นจะพันกันตาย รู้สึกมาตั้งแต่คราวดรีมไลฟ์ 4 แล้วว่า มาสะคุง หน้าตาดีขึ้นมาก ถ้าเทียบกับริคไคแรก เป็นนิโอที่น่ารักผิดหู ผิดตาไปทีเดียว(ノ^^)八(^^ )ノ แถมการเต้น เห็นได้ชัดว่า มาสะคุงเต้นเก่งมากๆ เห็นท่าทางการเต้นของมาสะคุงแล้ว คิดถึงความนุ่มนวลและอ่อนช้อยจริงๆ(*^ー^*) แต่ว่า มาสะคุงทำหน้าตาเบื่อโลกไปหน่อย จนโรว์ถึงขั้นสงสัยว่า มาสะคุงจะหลับรึยังอ่ะนะ゜(>д<)゜。？ ดูท่าทางง่วงนอน แต่พอเห็นมาสุที่ลุกขึ้นมาเต้น ก็เป็นต้องหันไปทุกทีสิน่า เต้นสวยขนาดนั้น ไม่ดูเสียดายแย่(^ω^)

คิริยามะ เร็น มารุอิ บุนตะ เร็นคู๊งงงงง เอาความใสแน๊ว แบ๊ว น่ารักไปไหนหมดแล้ว รอบนี้เร็นคุงดูน่าเบื่อไปมาก อาการกระตือรือร้นก็ไม่มีอออกมาซักนิด มาคิดๆดูเอาตอนนี้ เร็นคุงยิ้มบ้างรึป่าว? (´・ω・｀)

จูตตะ ยูกิ คุวาฮาร่า แจ็คคัล ถึงแม้จะไม่ได้ตามติดสายตากับยูกิคุงตลอด แต่รู้สึกว่ายูกิได้รับคาร์แรคเตอร์ที่รับบทหนักนะ เพราะทักยางิว ทั้งนิโอ รวมถึงคิริฮาระ ต่างก็มาป่วนเปี้ยน ยุ่ง วุ่นวายอยู่กับยูกิคุงอยู่ได้ บทมันไม่น่าจะมีไม่ใช่เหรอ *หัวเราะ* ต้องคอยรับมือแต่ละคน ลำบากน่าดูเนอะo(^-^)o

โอคาวะ เก็นคิ คิริฮาระ อาคายะ ฮู้ววว ซาลาเปาร้อนๆ เป็นคิริฮาระที่สมกับเป็นคิริฮาระดีมาก ชอบมากโดยเฉพาะตอนที่ร้องโวยวายจะเป็นที่หนึ่ง(>∇<) *หัวเราะ* ถึงแม้จะดูแล้วว่าน้องเปาจะไม่สามารถไปถึงได้ก็ตาม แต่น่ารักมากๆ โดยรวมแล้วสีหน้า ท่าทาง น้องเปาทำได้ดีจริงๆ ดูน่ารักแล้วก็ร้อนแรงเป็นคิริฮาระ แต่อีกด้านก็ดูน่ารักน่าชังทีเดียว (*^□^*)

ลุค ซี เอชิโร่ คิเทะ โอ้ แม่เจ้า ถึงแม้เราจะยังไม่รู้จักกันดี แต่อยากจะบอกว่า เป็นคิเทะที่ เจ๋งมาก แบบว่า ไม่ได้ชอบคิเทะเลย แต่พอมาเจอนี่แล้ว ต้องยกนิ้วให้ เยี่ยมยอด แรดสุดๆ ท่าดันแว่นแรดๆ ท่าคำนับแรดๆ เพลงสไตน์โอกินาว่าแต่แรด สรุปแล้ว แรด โดน ใจ ชอบๆๆ(^-^)b

ฮายาชิโนะ ทาเคชิ จิเน็น ฮิโรชิ - .... สูงปิ๊ด ... นี่คือคำจำกัดความสำหรับจิเน็นคนนี้ โรว์ว่าเค้า เหมือนนะ เหมือนมาก แล้วก็แรดอีกด้วย แฮ่ โฮกก ฮิงะมันเจ๋งเว้ยยยยยย(^∇^)v

เอาล่ะ จบแคสคอมเม้นท์ เก็บไว้อ่านเนื้อเรื่องคราวหน้าก็ได้นะ แค่แคสคอมเม้นท์ก็ยาวขนาดแล้ว *หัวเราะ* แคสนี้ไม่มีรคคาคุนะครับ เพราะมัน ไม่มีอะไรอ่ะ

งื้มม มาเข้าเนื้อเรื่องกันดีกว่า (ลำดับอาจมีการมั่วได้)

หลังจากที่เสียงลูกเทนนิสและฝีเท้าที่เป็นสัญญาณการเริ่มดังขึ้น ไฟก็ดับลง แล้วก็เป็นอิจิเน็นทริโอที่วิ่งออกมาคุยกันว่า การแข่งซิงเกิ้ลจะเริ่มแล้วนะ ทำนองนั้น จากนั้นดนตรีของเพลงแรกก็เริ่มขึ้น เป็นเพลงที่ให้อารมณ์ร้อนแรง รุนแรง ที่เป็นการพูดย้อนความไปถึงการแข่งดับเบิ้ลของทั้งสองคู่ เป็นเพลงของริคไคที่เปิดตัวออกมาได้อย่างดีเยี่ยม (เป็นไงล่ะ เฮียวเทยังไม่เคยได้เปิดตัวก่อนเซงาคุเลยนะเว้ย แฮ่ๆ ใครใหญ่ๆ(*^ー^*)) ต่อด้วยเพลงเปิดตัวเซงาคุทันที เป็นเพลงที่เพราะมาก (ริคไคก็เพราะมากเหมือนกัน) เป็นเพลงที่เน้นพลัง แต่ที่สำคัญ สเต็ปการเต้น เทพกว่าสเต็ปไหนๆที่เคยเห็นมา ตอนนั้นก็คิดอยู่ในใจเลยว่า ใครก็ตามไม่ต้องมาชวนเต้นนะ เพราะเต้นไม่ได้แน่ๆ เต้นสวย เร็ว แรงมากๆ(*^□^*) ส่วนมากแล้วสายตาโรว์จะจับอยู่ที่ฟูจิ (ก็ตัวโปรดอ่ะ) แล้วตัวฟูจิ ไอบะเองนั้น เต้นเทพอยู่เป็นเรื่องปกติ มันเป็นสเต๊ปแบบที่ว่า ทาคิบุโจวไม่มีทางทำได้แน่ๆอ่ะ (บุโจวแคสแรกฮะ) สวยมากๆ จบจากเพลงเปิดตัวเซงาคุ ก็ไปเริ่มต้นที่ซิงเกิ้ล 3 กันเลย โดยที่มีเด็กรคคาขุออกมาพูดว่าเป็นการเจอกันระหว่าง เทนนิสข้อมูล และ เทนนิสข้อมูล

เนื้อเรื่องเดินไปตามคอมมิค (ไปเปิดอ่านดิ) *โดนถีบ* แต่การพูดของเร็นจิดูน่ารักเป็นพิเศษ ถึงแม้เสียงจะเข้มไม่เข้ากับหน้าอันน่ารักก็ตาม (ตามจริงแล้วนิสัยเคนโตะเข้ากับเสียง แต่ไม่เข้ากับหน้านะ(´・ω・｀)) เร็นจิก้มลงผูกเชือกรองเท้าชนิดที่ทำให้โรว์คิดว่า ฉลาดจังง่ะ ผูกเชือกรองเท้าอย่างงี้เหยียบก็ไม่หลุด (หรือโรว์โง่เองว่ะ?) แมทช์ดำเนินต่อไปเรื่อย เร็นจิเองไม่ค่อยให้ความรู้สึกเอาเป็นเอาตายเท่าไหร่ เพราะบางครั้งก็ปล่อยลูกผ่านแบบไม่ค่อยตาม แต่ท่าทางการตี สีหน้า นับว่าทำได้ดี รวมถึงการเรียกชื่อ ซาดาฮารุด้วย (ถ้าเป็นชื่อโรว์เอง ต้องมีโดดจูบแน่ น่าร๊าก น่ารัก(o>ω<o)) จากนั้นถึงตรงที่ย้อนความไปยังความหลังอันขมขื่น (ที่อินูอิโดนหักอกΣ(￣□￣;)) ตรงนี้เค้าใช้สกรีนด้านหลังฉายวีดีโอแทน โดยที่ไม่ให้เห็นหน้าทั้ง 2 ตอนเด็กๆชัดๆ จากนั้นก็เป็นเพลงที่อินูอิร้อง น่าจะเป็นเนื้อเพลงตรงช่วงที่พูดถึงอดีต 4 ปีที่ผ่านมา... บลาๆ (ไปเปิดอ่านเอง) เพราะโรว์จับภาษาญี่ปุ่นได้แค่ 4 ปีนั่นแหละ กั่กๆๆ เล่นๆกันไป แล้วเร็นจิก็ใช้คาไมทาจิอันสวยงาม ทำมือสวยอ่ะヾ(≧∇≦*)ゝ ประทับใจ ตรงนี้ที่เป็นเทนนิสข้อมูลเค้าก็จะใช้สกรีนด้านหลังทั้งหมดเลย

แข่งๆไปเรื่อยๆ ถึงตรงที่อินูอิทิ้งข้อมูลไปแล้ว (มั๊ง) มันก็จะขึ้นรูปข้อมูลที่สกรีนแล้วสลายไป สื่อถึงการทิ้งข้อมูลของอินูอิ ก็มีเพลงที่เซงาคุคนอื่นๆ ลุกขึ้นมาร้องให้อินูอิ รวมๆแล้วจับได้แต่ Nice Fight *หยักไหล่ ช่วยไม่ได้ ฟังไม่ออก(^-^;* แล้วเร็นจิก็คำนวณเปอร์เซ็นการชนะ ตัวเลขก็ขึ้นมาที่จอ จนถึง 100 เปอร์เซ็น ก็ตบไปลูกนึง แล้วก็เปลี่ยนข้าง คราวนี้ก็เป็นช็อตตรงที่บอกว่า จะลงมือละนะ... ของเร็นจิ แล้วก็มีเสียงสมัยเด็กตามมา ทำให้เร็นจิทำหน้าตกใจ(แบบโอเว่อร์(゜Д゜≡゜Д゜)) แล้วก็นึกถึงเรื่องเมื่อตอนนี้ออก แล้วก็เป็นเพลงของเร็นจิ เพลงเดียวกับอินูอิ แต่เสียงร้องต่างกันฟ้ากะเหวเท่านั้นเอง อินูอิร้องเพราะกว่า แต่เร็นจิร้องน่ารักกว่า เท่านั้นเอ๊งงง แล้วก็แข่งก็นต่อไป จบแมทช์ด้วยความพ่ายแพ้ของเร็นจิไปตามระเบียบ พอเดินกลับมาที่ที่นั่ง ไฟก็มืดลง แล้วตัดไปส่วนหลังของเวที โดยมีเสียงอิจิเน็นกับรคคาขุคุยกันเรื่องบุโจว์ของริคไค แล้วเตียงของยูคิมูระก็ถูกเข็นผ่านไปโดยยูคิมูระที่นอนอยู่บนเตียงสามารถควักแร็คเก็ตออกมายกดูได้

แล้วก็จัดเวทีใหม่กันนิดนึง เปิดมาตอนที่ซานาดะจะตบเร็นจิแล้วอาคายะเข้าไปกัน (แบร่ๆ สมๆ＼（ε￣＼）) อาคายะก็บอกว่า ถ้าจบลงใน 13 นาทีก็ไปเฝ้ายูคิมูระได้ ไม่มีปัญหานี่ ฟูจิก็ออกมาแล้วบอกว่า ถ้ารีบนักก็จะช่วย เพียงแต่ไม่ได้หมายความว่านายจะชนะนะ แล้วก็ถอดเสื้อนอกออกด้วยท่าสุดเซ็กซี่ (อั๊ยๆๆ(//▽//))

แล้วทั้งคู่ก็เริ่มโต้กันไป บทพูดตามหนังสือเป๊ะ (เปิดหนังสือรีพอร์ทอยู่เนี๊ย) แต่ตรงที่บอกว่านายเป็นคนเล่นงานเอจิเซ็นใช่มั๊ย อันนั้นพูดออกมาเลยมั๊ง

แล้วอาคายะก็เริ่มเพลงของตัวเอง จับได้แค่ Hey, genius! บลาๆๆ แล้วอาคายะก็ ส่ายๆๆ แล้วก็ส่ายๆๆ กันทั้งเพลง เล่นเอากำเดาแทบออก ร้องไปกลางๆเพลงแล้วถ้าหันไปดูข้างๆก็จะเห็นเร็นจิกะซานาดะถอดรองเท้ากันอยู่ ช่วงปลายเพลงของเพลงนี้ก็จะเป็น Blood shot ที่ส่งริคไคที่เหลือมาร้องให้อาคายะ พร้อมเต้น แล้วส่ายๆ ยางิว นิโอ เต้นน่ารักมากกกกกกก ซานาดะกับเร็นจิลงมาแป๊ปเดียวแล้วเปลี่ยนไปยืนบนเก้าอี้เต้นอีกแบบแทน พอจบเพลงก็ลงมาใส่รองเท้า น่าร๊ากก(≧∇≦o) มันจะมีตรงนึงก่อนหน้านี้ที่ประมาณว่า อาคายะไซ้ท์จัด แล้วไปยืนบนเก้าอีกทั้งๆที่ใส่รองเท้า เลยโดนซานะดะกับเร็นจิหรือยางิวนี่แหละ ดุเอาด้วย น่าร๊ากกก

พอจบเพลงแล้วก็แข่งกันต่อถึงช่วงที่ฟูจิใช้ทริปเปิ้ลเค้าท์เตอร์ การพูดท่าทริปเปิ้ลเคาท์เตอร์ทำได้ น่ารักมาก ย้ำเสียงเย้ยอยู่ในตัว แล้วอินูอิก็ออกมาแบบจะตายๆเพื่อเก็บข้อมูลฟูจิ จากนั้นก็ตัดไปที่เพลงที่ฟูจิคิดว่า ตัวตนที่แท้จริงของตัวเองอยู่ที่ไหน เพลงนี้ฟูจิหวานเจี๊ยบ ทำท่าได้น่ารักมาก ก่อนอื่นก็เอาเทะสึกะออกมาด้านหลังยกฉากขึ้นสูง เป็นฉากตอนที่ฝนตก แล้วเทะสึกะคุยอยู่กับฟูจิว่า ทำไมไม่ตั้งใจเอาชนะเมื่อตอนแข่งกับเอจิเซ็น เป็นฉากนี้ไปเรื่อยๆ แล้วก็ไปเป็นตอนที่แข่งกะเฮียวเท ตรงที่เทะสึกะเจ็บแขน ฟูจิก็ทำท่าวิ่งเข้าไปอย่างร้อนรน แล้วก็เป็นบทที่บอกว่า พอได้เห็นการแข่งขันของนายก็ทำให้คิดได้ว่า ชั้นจะสามารถเอาจริงได้บ้างรึเปล่า จบจากตรงนี้ก็จะเป็นเพลง (ไม่แน่ใจว่าเพลงหรือบทนี้ก่อนอ่ะนะ) ตรงเพลงเนี๊ย ฟูจิก็เดินเข้าไปหาเน็ทใช้มือลูกระหว่างที่เดินไปพลางๆแล้วหมุนตัวแบบเกาะเน็ทไปด้วย น่ารักมากๆอ่ะ ฉากนี้หนังสือวายขนาดไหน อนิเมวายขนาดไหน คูณ 3 ให้มิวไปเลยo(>ε<)o วายมากๆ พอจบฉากนี้ก็ตัดกับมาที่การแข่ง แล้วฟูจิก็โดนอาคายะซัดเข้าให้ ล้มอย่างสวยงาม แต่ลุกมาทีหัวยุ่งเลยล่ะ *มุ่ย(;゜ω゜)σ* แล้วข้างๆก็เก็บที่นั่งเก็บคนไปหมด(ตั้งแต่เทะสึกะออกแล้ว) แล้วโออิชิกะอิจิเน็นทรีโอก็ออกมาามว่าเป็นอะไรมั๊ย ฟูจิก็ลุกช้าๆแล้วบอกว่าไม่เป็นไร จากนั้นก็หันหน้าออกมา ไฟก็ส่องไปที่ฟูจิคนเดียวเป็นการคิด ฟูจิที่ใช้มือจับหน้าข้างหนึ่งไว้ก็บอกว่า มองไม่เห็น แล้วก็มืด ตัดไปที่หน้าหน้าวเมื่อปีก่อน ยูคิมูระบนเตียงที่ถูกยกฉากขึ้นถูกเข็นออกมาตรงกลาง แล้วเร็นจิในชุดนักเรียนฤดูหนาวก็วิ่งออกมา ต่อด้วยบุน แจ็คคัล ยางิว นิโอแล้วก็ซานาดะ ระหว่างที่วิ่งมาก็เป็นเสียงของยูคิมูระพูดถึงเรื่องโรค แล้วซานาดะก็ตะโกนประโยคนั้นไป ยูคิมูระ พวกเราจะไม่มีวันแพ้ รอวันที่นายกลับมา โฮกกกก ประโยคพวกนี้ไม่เท่าไหร่ ที่ต้องโฟกัสคือชุดฤดูหนาว ทุกคนใส่สูทกับผ้าพันคอสีน้ำตาล แต่ซานาดะมาในเสื้อกั๊กครับ โ ค ต ร น่ า รั ก อ่ะ แล้วก็เป็นเพลงริคไคอีกครั้งนึง โดยมียูคิมูระลุกขึ้นมาร้อง Mou mayoi wa nai ควบไปด้วย เป็นเพลงออกแนวเร็วๆหน่อย จบประโยคยูคิมูระก็ลงไปนอนตามเดิมแล้วก็แอบกลิ้งลงไปเปลี่ยนชุดเป็นุดฟอร์ม(ปกติเป็นชุดนอน) แล้วก็ลุกขึ้นมายืนประโยคสุดท้าย ริคไคกลุ่มอยู่ตรงกลาง แล้วก็ฟูจิที่วิ่งออกมาทำท่ามองไม่เห็นตรงข้างหน้า แล้วก็จบช่วงแรกครับ ฟู้ววววว~

อ่านกันเหนื่อยล่ะสิ ก็รู้เอาไว้ว่าคนพิมพ์ก็เหนื่อย แต่โรว์อ่ะ ไม่เป็นไร เพราะเก็บไว้อ่านเองด้วย ถ้าทุกคนเหนื่อยก็หยุดอ่านแล้วค่อยมาอ่านต่อวันหลังเนอะ หรือจะบอกว่าว่า ไอ้บ้าเขียนทำไมเยอะแยะแล้วไม่ต้องอ่านก็ได้(^ω^) *หัวเราะ* แต่รอบนี้อย่างน้อยก็มีพี่จ๊อยท์รออ่านอ่ะเนอะ รึป่าว อุฮิ เอาล่ะๆ ต่อๆๆ

เข้าช่วงที่ 2 ด้วยเทะสึกะที่กำลังโต้ลูกกับกำแพงอยู่ที่คิวชู (จำได้ว่านี่โอซาก้า ฮ่าๆๆ) โต้ไปสักพัก ก็ได้ไปที่อีกฝากของเวที แล้วพูดว่า ฟูจิ แล้วไฟก็ดับลง (เพื่อ เพื่อ เพื่ออออออออ!!!!ヾ(≧∇≦*)ゝ) กลับมาที่ฟูจิที่มองไม่เห็น แล้วโออิชิก็เอาลูกมาให้ ก็เลยรู้ว่าฟูจิ มองไม่เห็น แต่เพราะฟูจิบอกจะไม่ยอมแพ้ ก็เลยต้องให้แข่งต่อไป (ใครกล้าขัดΣ(￣□￣;)) ตอนแรกฟูจิก็โต้ไม่ค่อยได้ แล้วก็ใช้สัญชาตญาณเอา โต้กลับไปได้ ก็เลยมี โออิชิกะคิคุมารุออกมาร้องเพลง เรื่องที่ว่า ฟูจิเป็นอัจฉริยะที่ขนาดว่าตามองไม่เห็นก็ยังเล่นต่อไปได้ พอฟจิเริ่มจับวิธีได้ ก็เป็นตัดไปฝ่ายอาคายะที่ย้อนอดีตไปถึงตอนที่แข่งกับปีศาจ 3 ตัวที่โรงเรียน ก็เป็นฉากที่ยกขึ้น บนนั้นมีเร็นจิ ซานาดะ ยูคิมูระอยู่ เป็นตอนที่แข่งกันแล้วอาคายะแพ้ แล้วร้องไห้โวยวายว่าจะเอาชนะ จะเป็นที่หนึ่งของริคไคให้ได้ (ช่วงนี้ อาคายะน่ารักมาก) แล้วก็เป็นเพลงตรงที่บอกว่า ผู้ชนะจะต้องเป็นชั้น ของฟูจิกับอาคายะ ประโยค Katsu no wa ore da!(ノ^^)八(^^ )ノ ฟังดูน่าประทับใจมากมายย พอตัดกลับมาที่แมทช์อาคายะก็ใช้ภาวะไร้ตัวตนได้แล้ว(ควันพ่นเอาเหมือนเดิม) แล้วก็ทำจนฟูจิแร็คเก็ตขาด เอจิเซ็นลุกขึ้นมาตะโกน แล้วก็โต้กลับไป อาคายะแร็คหลุด เป็นอันจบแมทช์ ช่วงที่โต้กันช่วงหลังนี้ เร็วและแรงสุดๆ ฟูจิวิ่งสไลด์ทีแทบปลิวจากเวที เสียงร้องเท้าดังเอี๊ยดๆอยู่ตลอดเลย เรียกว่าถึงขั้นเห็นควันออกมาจากรองเท้าเลยม๊างงง (โม้ๆๆ) ช่วงแร็คเก็ตขาดไม่ได้ใช้เทคนิคอะไรพิเศษ ใช้การพูดอย่างเดียว ซึ่งการพูดและท่วงท่าที่เร็วขนาดนั้น แทบทำเอาคนเล่นเป็นลมเลยทีเดียว เร็วมากๆ ต้องใช้แรงและลมหายใจแบบมหาศาลทีเดียว พอแข่งเสร็จอาคายะก็แอบมาหลับในอ้อมแขนฟูจิ โดยมีบุนตะกับแจ็คคัลออกมารับ แล้วยางิวเดินไปเก็บแร็คเก็ต ฝั่งฟูจิก็พูดว่า ถ้าตามองเห็นก็เอาชนะไม่ได้หรอก แล้วทากะซังก็วิ่งเอาธงออกมา แล้วฟูจิก็มองเห็นในที่สุด

ซานาดะลุกเตรียมออกซิงเกิ้ล 1 อาคายะที่เพิ่งตื่นก็ลุกถามผล แล้วออกไปขอให้ซานาดะตบ แต่ซานาดะไม่สนใจ แล้วก็มี เหลือซานาดะไว้ แล้วก็มียูคิมูระที่อยู่บนเตียงบนฉากยกสูงนั่งท่างามหยดย้อย(เรียกสั้นๆง่ายๆว่า แรด゜(>д<)゜。) ออกมาร้องเพลง ประมาณว่า ชั้นจะไปแล้วนะ เพื่ออนาคต อะไรทำนองนั่น ซานาดะก็ตอบกลับมาแนวเดียวกัน (แมร่งง โคตรวาย(≧∇≦o)) ออกแนวขำๆเพราะเนื้อเพลงหน่อย แต่เพลงก็เพราะอยู่ดี ตรงนี้ก็เป็นยูคิมูระกำลังจะเข้าห้องผ่าตัด ส่วนซานาดะออกไปแข่งพอดี

พอกลับมาฉากปกติก็จะมีหันไปกัดเรื่องแพ้ของอาคายะกับเร็นจินิดหน่อย เร็นจิน่ารักมากๆヾ(≧∇≦*)ゝ แล้วก็เป็นการเผชิญหน้าระหว่าง ซานาดะเรียวมะ เรียวมะก็ถามว่า การแข่งระดับประเทศมีพวกเก่งขนาดนายเต็มไปหมดใช่มั๊ยตรงนั้น แล้วก็ บลาๆๆ แล้วเข้าภาวะไร้ตัวตน กับประโยคที่ว่า Is that so? Well, whatever you say(*^ー^*) ที่ต้องใช้ความสามารถในการแกะมันออกมาให้ได้เป็นภาษาอังกฤษทีเดียว โชคยังดีที่ภาษาอังกฤษโดริยังพอเป็นภาษาเลยฟังออกในครั้งที่ 2 *เหงื่อตก*+。(*′∇｀)。+

แล้วการแข่งก็เริ่มขึ้น จนกระทั่งซานาดะงัดเอา Fu*rin*ka*za (สายลม ป่าไม้ เปลวไฟ ภูผา) ออกมาใช้ แล้วเร็นจิก็ลุกขึ้นมาอธิบาย มีอินูอิออกมาแจมด้วย แล้วก็เป็นเพลง Fu*rin*ka*za ที่มั้งเพราะ และน่าเต้นมากมาย เป็นเพลงที่อธิบายคำแต่ละคำ ซานาดะจะอยู่บนฉากยกด้านหลัง แล้วคนอื่นๆจะเต้นอยู่ข้างล่าง เร็นจิคอยอธิบายอยู่ข้างหน้า ท่าเต้นน่ารัก นิโอยางวิ เร็นจิ เต้นได้น่ารัก โ ค ต ร ๆ ชอบเพลงนี้สุดๆอ่ะ (*^□^*)

พอจบเพลงนี้ก็เป็นช่วงที่ซานาดะตีกะเรียวมะด้วยท่านี้แหละ ท่านี้เค้าใช้สกรีนด้านหลังช่วย ลมก็จะใช้เป็นสีฟ้าเป็นวงๆ ไฟก็เป็นไฟ ทั้งคู่ก็ตีกันไปตีกันมา เรียวมะก็งัดท่าคนนู้นคนนี้มาใช้ แล้วก็เอา Fu*rin*ka*za มาใช้ด้วย จนถึงช่วงที่เรียวมะเริ่มจะหมดแรง จากนั้นก็เป็นตอนที่ซานาดะกำลังได้ใจ แล้วก็ดัน ไปเห็นผีซามูไรเข้าให้(゜Д゜≡゜Д゜) *เหงื่อตก* แล้วเรียวมะก็ร้องเพลงที่จับได้แค่ว่า ชั้นเป็นซามูไร ก็ตัดไป ถึงตอนที่เรียวมะแข่งกับเทะสึกะ สกรีนข้างหลังเป็นรถไฟฉึกฉัก เทะสึกะก็ออกมา ทั้งคู่อยู่บนฉากยกด้านหลัง แล้วก็เป็นเพลงที่เทะสึกะร้องให้เรียวมะ แล้วก็รวมกับเพลง Omae wa Seigaku no hashiraninare ซึ่งทำเอาโรว์ประทับใจมากๆ ทำนองเดิมแม้จะเปลี่ยนเนื้อ แต่งัดเอาเพลงตั้งแต่แคสแรกมาใช้ ประทับใจที่ซู๊ดดดดด(つд｀)

แล้วเรียวมะก็เริ่มโต้ Fu*rin*ka*za ด้วยการใช้ Fu*rin*ka*za กลับไป แล้วแมทช์ก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ แล้วจบลงที่ คูลไดรฟ์ที่เข็นบันไดเตี้ยๆออกมาเ็ป็นแท่นกระโดด แล้วแมทช์ก็จบลง เสียงกรรมการประกาศผลผู้ชนะ มีประโยคภาษาอังกฤษอีกอันคือ "Well, I got it cornered!" ฟังง่ายกว่า "You still have lot more to work on" อีก(￣□￣;)!!

ด้านเซงาคุ อิจิเน็นทริโอ ทากะและคิคุมารุออกมาจับเอจิเซ็นโยน ด้านริคไค ซานาดะหน้าด้านๆบอกว่า นามราชันย์ริคไค อยู่มาจนถึงแค่ปีที่แล้ว แต่ปีนี้เราจะบุกสนามทั่วประเทศในฐานะผู้ท้าชิง เพื่อช่วงชิงตำแหน่งกลับคืนมาให้ได้ (เชื่อมั๊ย? จับภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ซักคำ โง่รุนแรง) แล้วก็ทำเป็นวงล้อมกัน แล้ว Yes, sir!! (ノ^^)八(^^ )ノ

แล้วการจบด้วยการจับมือกันระหว่าง 2 โรงเรียน และประกาศผลการแข่ง

หลังจากจบแล้วก็เป็นอิจิเนนทริโอออกมานินทาซานาดะ แล้วซานาดะก็เดินสวนมา อิจินเนนทริโอเลยรีบวิ่งหนีเข้าไป แล้วก็มีคนเดินตามออกมา เอาถ้วยมาให้ รอบแรก(ที่โรว์ดู) เป็นเร็นจิ(หรือแจ็คัล จำไม่ได้อ่ะ) แต่ซานาดะก็ไม่สนใจ เดินเชิ่บๆๆๆไป ก็เล่นมุขนิดหน่อยที่ไม่ค่อยเก็ท ส่วนรอบ2-3 ที่ดูเป็นยางวิ ที่พอซานาดะไม่สนใจก็หันมาด่ามัน(มั๊ง) กะคนดู น่ารักมากๆ เสร็จแล้วก็ร้องเรียน ซา*นา*ดะ*คู๊งงง ก่อนจะเข้าเวทีตามไป โ ค ต ร น่ า รั ก เ ล ย

แล้วก็จบริคไคด้วยเพลง Top of the stage for the tennis เป็นกิจกรรมหลังเลิกการแข่งของแต่ละคน ฟูจิสะพายกระเป๋าแร็คกลับบ้านในชุดฟอร์ม โมโมะ ขี่จักรยานออกมางาบขนมปัง ไคโดซ้อม โกลเด้นแพร์ไปเดท(?) อินูอิข้อมูล ทากะก็ซ้อมมั๊ง เรียวมะไม่ออกนะ? รึป่าว? แล้วก็จบ o(>ε<)o

ต่อที่รคคาขุที่มี เคนทาโร่เป็นตัวเมน 2 รอบแรกที่เจอเป็นแฝด รอบสุดท้ายเป็นดาวิด(?) เป็นมาพูดถึงการแข่งกะฮิงะกำลังจะเริ่ม แล้วก็เป็นตอนที่เคนทาโร่ซ้อมอยู่ จิเน็นก็เดินผ่านหลัง เคนทาโร่ก็เสียวสันหลังวาบบบ เค้าทำเหมือนผีอ่ะ ตลกดี

จากนั้นก็เปิดแมทช์ รคคาขุฮิงะ โดยที่มีคิเทะนั่งอยู่บนฉากข้างหลัง แล้วก็เป็นเคนทาโร่แข่งกับจิเน็น แล้วก็แพ้ไปตามระเบียบ ตรงนี้จะเป็นเพลงของ ฮิงะ ออกสไตน์ญี่ปุ่น โอกินาว่า แต่ดูน่ารักดี ชุดฟอร์มฮิงะรัดติ๊ววว พอดีตัวสุดๆ แบบว่า สาบานเลยว่าชาตินี้ไม่คอสมันแน่ *เหงื่อตก* เพลงน่ารัก ฮิงะน่ารัก ท่าดันแว่นคิเทะแรด จบเพลงด้วยคิเทะบอกว่า ต่อไปก็เป็นเซงาคุสินะ โน พรอบเบล็ม(^-^)b (ที่ฟังรอบแรก ฟังไม่ออกเลยว่ามันเป็นภาษาอังกฤษ)

แล้วก็ปิดมิวด้วยเพลง F・G・K・S โรว์ชอบเพลงนี้มากๆ แล้วเพลงนี้ช่วงกลางๆก็จะมีคนลงมาด้วยยย รอบแรกโรว์เจอกับ เร็นจิ แล้ว เทะสึกะที่อยู่ข้างล่างก็เดินมาแรกกันแล้วอาคายะที่อยู่ข้างๆก็เดินมาแรก แต่ ไม่มีสักคนที่หันมายิ้มให้(#｀ε´#) โรว์ร้องไห้เลยอ่ะ ตอนจบรอบแรก ใจร้าย ใจดำ(#｀ε´#)

รอบสองเป็นนิโอกับใครจำไม่ได้แล้ว แต่มันไกลเกินกว่าจะจำได้

รอบสาม จำได้ดีเลย ฝั่งที่อยู่ไกลๆเป็นนิโืิอ ที่อยู่ใกล้ๆเป็นบุนตะกับยูคิมูระ ซึ่งแอบอึ้งกับชุดริคไคที่เราใส่ไป *หัวเราะ*♪(*^ ・^)ノ⌒☆*chu chu*

สองรอบแรกจบลงแค่นี้ แต่รอบสุดท้ายที่เป็นรอบจบที่โอซาก้า ก็มีออกมาขอบคุณ แล้วก็พูดนิดหน่อย โดริกับมินามิพูดแค่ 2 คน พูดผิดๆถูกๆอีกต่างหาก น่ารักมากๆเลย แล้วม่านก็ปิดลง คนดูก็ยังตบมือรออังกอร์กันอยู่จนในที่สุดก็ได้เพลงพิเศษเป็น On my way! มา ตอนเพลงนี้ก็มีคนวิ่งลงมาแต่ว่าน้อยแล้วก็เร็วด้วย เลยจำไม่ได้แล้วว่าเป็นใครที่วิ่งผ่านมา แต่จำได้ว่าไม่ได้เจอกันจังๆเท่าไหร่ พอจบเพลงเค้าก็ขอบคุณแล้ัวก็กลับเข้าไป แล้วคนดูที่น่ารักก็ยังตื้อต่ออีก (รักคนดูรอบนี้จังงง) ตบมือกันไม่ยอมเลิก แม้จะเปิดไฟไล่แล้วก็ตาม ทำให้พวกเค้า้ต้องออกมาอีกรอบนึง คราวนี้ ไอบะไปเอาแว่นมินามิมาใส่ แล้วก็บอกว่า คุนิมิสึครับ*ลงไปดิ้น*ヾ(≧∇≦*)ゝ ส่วนมินามิก็ลูบผมตัวเองลงทำเป็นฟูจิ ไอบะตอนใส่แว่น น่ารักมากกกกกกกกกกกกกก *กำเดากระฉูด*

แฮ่!!!! ก็จบตัวมิวเพียงเท่านี้ครับ เม้าท์นอกรอบได้เสอม อุฮิ

_{(ไปแอบถ่ายมาหน้าฮอลล์ครับ ฝนตกด้วย)}

ต่อกันที่หลังมิวนะครับ ก็วันแรกโรว์ไปดูรอบเช้าเลยไม่ได้เฝ้าใช่ม้า วันที่ 2 ครับ ก็ไปยืนรออยู่ด้านหลังกันกับกิ มีแฟนๆอยู่เยอะพอสมควรเลย ทั้งตรงทางออกด้านหน้าด้านหลัง แล้วก็อีกฝากของถนนด้วย

ตอนแรกโรว์กะกิก็อยู่กันด้านหน้าครับ แล้วก็แบบว่า ไปด้านหลังดีกว่า แต่จังหวะที่เดินมานั้นก็เห็นว่ามีแฟนๆกรี๊ดกันอยู่ที่ไฟแดง ก็เลยรีบวิ่งไป ปรากฏว่าพวกเค้าข้ามถนนกันไปแล้ว เหลือติดไฟแดงอยู่ตรงนี้หนึ่งคน ซึ่งโรว์กะกิ พูดได้ไม่อายปากเลยว่า มันเป็นใครว่ะ? ก็แบบว่า ... ไม่ใช่เซงาคุ ไม่ใช่ริคไค (รับรองจากความสามารถในการจำหน้าที่ไม่แต่งแล้วของโรว์ครับ) แล้วมันเป็นใคร?(◎o◎)？ โรว์ว่าหน้าของออกโทนริวริวนะ แต่ไม่ใช่ริวริวแน่นอน ก็แบบว่า งงกันไปเลยว่า ใครว่ะ แต่ก็ยังตามครับ ยืนรอข้ามถนนอยู่ด้วยกัน พอข้ามไปอีกฝั่งโรว์กะกิก็ยังตามไป มีแฟนๆโอสึกาเระกะเค้าด้วย ซึ่งเราก็ยังไม่รู้ว่าเค้าเป็นใคร แล้วเค้าก็ไปที่เซเว่น เรียกได้ว่าเป็นเซเว่นสยองเลยΣ(´Д｀;) ไม่มีคนกล้าเข้า *หัวเราะ* คนธรรมดาเค้าก็เข้ากันนะครับ มีโรว์กะกิ กะแฟนชาวญี่ปุ่น 2 คนที่ยืนอยู่ข้างหน้า

ก็เลยไปยืนส่องดูครับว่ามีใครอยู่บ้าง เพราะเราไม่เห็นตอนเค้าข้ามมา ส่องไปคนแรกเลย เจอคาโต้ ไปเรื่อยๆเจอโทโมะ แล้วไอ้กิก็บอกว่า ไอบะ ตอนรกโรว์มองไม่เห็นเพราะว่าเค้าใส่หมวกอยู่ ตอนนั้นโรว์ก็เลยเข้าไปที่มุมข้างถังขยะ (ที่โคตรจรรโลงเลยอ่ะ) ปีนขอบพื้นเพื่อมองเอาครับ ก็ในนั้นมีหนึ่งในอิจิเน็นอยู่คนด้วย รวมๆได้ประมาณนี้ แล้วก็พยายามโบกมือให้กับไอบะที่อยู่ข้างในกำลังเลือกของกินอยู่ แต่เค้าก็ไม่ตอบรับ แล้วสักพัก ไอบะก็เดินมาอีกฝั่ง มันเป็นมุมที่โรว์กะกิยืนอยู่ ข้างในเป็นเครื่องถ่ายเอกสาร ไอบะก็มายืนทำไรไม่รู้อยู่แล้วก็หันมามองโรว์กะกิ (เข้าข้างตัวเอง?) ก็เลยรีบโบกมือให้เค้าไป เค้าก็โบกมือตอบกลับมาด้วย ดีใจมากๆo(>ε<)o จากนั้นก็ยังพยายามต่อไป ก็ยิ้มให้แล้วไอบะก็แบบว่า ทำท่าเขินๆ ก้มหน้าลงทีนึงแล้วพอกำลังจะเดินไปก็หันมายิ้มให้ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก รักไอบะที่ซู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด o(>ε<)o

จากนั้นพอพวกเค้าจ่ายเงินเสร็จก็เดินออกมา พวกสต๊าฟก็มาคอยขนาบข้างไว้ สต๊าฟพี่แว่น(คู่แค้นโรว์กะกิ) ก็พยายามเบียดโรว์ให้หลุดอ่ะครับ*,(｀ε´(⊂(゜□゜) แต่ด้วยความด้านก็เลยไม่ยอม เลยตามต่อไปเดินอยู่ข้างๆไอบะ จริงๆแล้วก็มีจังหวะที่เดินข้างคาโต้ด้วย แต่คาโต้หยิ่งโคตร ไม่ยิ้ม ไม่ทักทาย ไม่แม้แต่มองหน้า โกรธๆๆ*,(｀ε´(⊂(゜□゜) พยายามเดินข้างๆไอบะแม้เค้าจะไม่สนใจ จนถึงสี่แยกต้องข้ามถนน ไฟเขียวก็เริ่มกระพริบแล้ว พอเห็นเค้าวิ่งก็เลยวิ่งตามไป ไม่คิดจะหยุด กลายเป็นว่าได้วิ่งตามหลังไอบะ พระเจ้า ขอบคุณมากๆเลยครับ ครั้งหนึ่งในชีวิตได้วิ่งตามหลัง ได้เดินข้างๆไอบะ (ρ＿―)o จากนั้นพอข้ามฝั่งมาพวกแฟนๆก็พากันโอสึกาเระกันก่อนที่พวกเค้าจะกลับเข้าไปในตึกอีกครั้ง แต่โทโมะกับคนที่ไม่รู้ว่าใครก็แยกไปอีกทาง แต่ไม่ได้ตามไป โรว์กะกิก็ยืนไซ้ท์จัดต่อที่ทางออก งี๊ดง๊าดดดด

_{(เซเว่นที่รัก)}

_{(รูนี่แหละครับที่โรว์มุดอยู่เมื่อคืน)}