***หมายเหตุ เอนทรี่นี้มีการสปอยริคไคมิว+ดราม่าเรื่องอื่นๆเล็กน้อย ใครที่ยังไม่ได้ดู แล้วไม่อยากรู้ ก็อย่าอ่านเลยนะค้าบบบ***

ริคไคมิว

* ริคไคมิวมาแล้ว ดูแล้ว น่าร๊ากกกกกกกกก[นี่คือ สปอยของมันครับ]

* โฟโต้เซ็ท *แอบเสียดายตังส์* คราวก่อนส่วนกว่านะตะเอ๊งงงงงง คราวนี้แนวแบบว่า ขำอ่ะ

* แพมเฟล็ท ทุเ*ศ!!! น่าหม่ำกันทุกคนเลย น่ารักเกินไป!!!!!!!!

* มินามิ น่ารักกว่าหมาอีก(?)

* เด็กริคไค... เซ็กซี่กันทุกคน *-* ทำได้ไง!? 

* คาเนปเป้ กะ เคนโตะ น่ารักอ่ะ เอาตุ๊กตามาวางบนบ่า

* เจ็บตาอ่ะ โดนความหล่อ+น่ารักกระแทก ปั่กๆๆๆ เลย *-*

* ริคไค๊..... น่ารักเกินไปแล้ววววววว *ตายยย*

* บุนบุน ไอ้หล่อมาก(?) ไอ้หล่อน้อย(?) โมเอ๊.... (??) ซาลาเปาสาหร่าย(??) ซานะ... คาเนปเป้ เร็นเร็น!!!!! *กำเดากระฉูด* [เรียงตามคนนะครับ บุนตะ ยางิว นิโอ เร็นจิ คิริฮาระ ซานาดะ ยูคิมูระ*ไม่ได้เรียงตามลำดับนะ*]

* มินามิหล่อเกินไปแล้ว!!!! ไอบะจิ....งามอ่ะ *-* โดริน่ารัก!! น้องเหมียว เหมียว!!! 

* ชอบๆๆๆๆ

* รู้ๆกันอยู่ ว่าแพลตตินั่ม มันเหนือกว่า โกลด์

* ชอบแพลตตินั่มมากขึ้น 120 เปอร์เซ็น

* ยางิวในนิโอเวอร์ชั่น หล่อเกินไปอ่ะ *ทำตัวไม่ถูก*

* มุมกล้องรอบนี้ ดีมากกก มินามิหล่อขึ้นตรึมม

* เร็นเร็น ผมสวยมากเลยอ่ะ

* เร็นเร็นคาเนปเป้น่ารักกกกกกกกก ตอนป้อนมากิอ่ะน่ารักมากกกกกกก บ้าๆๆๆ *ทำตัวไม่ถูก*

* เร็นเร็นตอนนั่งบนเตียงตอนซ้อม น่ารักเกินไป เซ็กซี่มาก *จับกดซะ*

* เร็นเร็นตอนนอนอยู่บนเตียงกับบาบะ น่าร๊ากกกกกกก ขอดูเยอะหน่อยก็ไม่ได้ งก!!!

.

.

.

* อยากกินอุด้งมั่ง

นอกมิว

* โอโนะตัดผม ไม่โมเอะแล้วอ่ะ *-* แต่น่ารักเสมอ นิสัยไม่เหมาะกะหน้าเลยด้วย ผู้ชายกว่าที่คิด -*-

* มินามิตัดผม!!! ดูเป็นเด็กผู้ชายขึ้นเยอะเลย น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกก

* บาบะ ทำสีผมใหม่ หล่อขึ้นจมเลยยยยยย ปกติไม่หล่อขนาดเนี๊ยยยย

* มาสะก็หล่อเหมือนเดิม ดูเป็นผู้ช๊ายย ผู้ชายยย

* เจ้าชายก็ตัดผมไปนิดหน่อยอ่ะ ดูแมนขึ้นเยอะเลย

* น้องเหมียวเซโตะ น่าร๊ากกกกก

* แฮปปี้บอยส์!!!! น่ารักโคตรรรรรรรรรรร ทุกคนเลยด้วยยย [ห้ามสปอยกลับ ดูถึงตอน 6 เท่านั้น]

* เคนเคน โฮสต์แบบแกขายได้จริงอ่ะ เข้าค่ายลวนลามนะเว้ย

* น้องเหมียว น่ารักเกินปายยยย

* ชินโด ทั้งหล่อทั้งขำ

* ชูโงะ [ใช่คนที่เล่นแอร์มิวใช่ม่ะ] โคตรน่ารักเลยยยยยยยยยยยยยยย อยากดูตอน 7 เร็วๆ

* เคย์สึเกะซัง เก๊าะ โคตรหล่อสเป็ค *ใส่แว่น* หล่อมากกกกกกกก แต่ไหงตอนหลังๆ มันหลุดล่ะ!!!

พูดลอยๆ

* ช่วงนี้ไอ้กิเห็นคนอื่นสำคัญกว่าโรว์อ่ะ *ร้องไห้* กิ๊กิบร้าาาาาาา *หัวเราะ*

* อยากดู Oceans thirteen โคตรๆอ่ะ กิสาบาน(?)ว่าจะไปดูด้วยกันแหละ(มั๊ง) เพราะทำเราอดดูไป 2 เรื่องแล้ว

* ยูชิ! อยากตัดผมแล้วอ่ะ

* ผมม้าคราวก่อน แก้แล้วนะ ตอนนี้เป็นหนุ่มน้อย(?)

* กิ๊กิ เดือนหน้า เอาจริงนะ จะเป็นได้แน่เหรอ ชั้นน่ะ?

* สาบานครับ ว่าจะคอสริคไคให้หมดทุกตัว *ยกเว้นไว้คนนะ ถ้าทำได้ ทำไปแล้วอ่ะ*

* ก่อนหลางเดือน 8 จะเคลียร์ เร็นจิ นิโอ ยูคิมูระ ให้ได้แน่นอน (เข้าไม่เข้าอันนี้ไม่รู้นะ)

* หนูไม่อยากคอสยูคิมูระเลยยยยยยย ไม่กล้าเทียบกิ๊กิ แต่เพื่อเร็นเร็น จะทำ!

* 17 นี้ไปเดทกันมั๊ย วันสำคัญอีกวันของโรว์ *ยิ้ม*

* จะเปลี่ยนสีผมแล้วแหละ 17 นี้แหละ ถ้าไม่ผิดพลาด

* เครียดเรื่องมิวอีกแล้วอ่ะ

* เปิดเทอมไปเดือนแรกเรียน จันทร์ พุธ ศุกร์ล่ะ ถ้าตารางไม่เปลี่ยนนะ

* ไม่ได้ซ้อม ลืมหมดแล้วอ่ะ -*-

* ชั้นโหลดแฮปปี้บอยส์มีซับ(จีน)เพื่ออะไรว่ะ?

* พอเหอะ พูดมากจังว่ะ *,(｀ε´(⊂(゜□゜)

ลืม... แปะฟิคก่อน...

.

.

.

The real illusionist :: Part I

หนึ่งในคู่หูสุดแสบแห่งมัธยมสาธิตริคไค ยางิว ฮิโรชิ

บุรุษที่ได้รับการขนานนามว่า Gentlemen เพราะความสุภาพ สุขุม อ่อนโยน...จริงใจ

งั้นเหรอ?!

แต่รู้สึกว่ามีอยู่คนนึงที่ไม่ได้คิดแบบนั้น

สุภาพบุรุษจอมปลอมน่ะสิ เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแพลทตินั่ม นิโอ มาซาฮารุ คิดอย่างนี้อยู่ในใจ

เขาไม่ได้จงเกลียดจงชังอะไรยางิว เพียงแต่บางครั้ง... เขาก็หมั่นไส้... ที่... คนแบบนี้ ถูกเรียกว่าเป็น สุภาพบุรุษ ในขณะที่คนแบบเขากลายเป็น จอมหลอกลวง

เขาก็รู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนดีซะเท่าไหร่ แต่ไอ้หมอนั้น... มันยิ่งกว่าเขาอีก

***

การพบกันครั้งแรกระหว่างเขาทั้งสอง บอกได้เลยว่ามันเป็นอะไรที่เลวร้ายสุดๆ

เมื่อฤดูร้อนตอนปี 1 จำได้ว่าวันนั้นเป็นวันที่อากาศร้อนสุดๆ ตัวเขาที่ต้องเล่นฟุตบอลในชั่วโมงพละ จึงแกล้งหาเรื่องเจ็บตัวเล็กๆน้อยๆ เพื่อเป็นเหตุผลในการไปห้องหยาบาล

เด็กหนุ่มเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีระหว่างทางเดินไปห้องพยาบาล อย่างน้อยเขาก็มีเวลาเอื่อยเฉื่อยอีกครึ่งชั่วโมง

นิโอเดินเข้าไปในห้องพยาบาลพร้อมเรียกหาอาจารย์ประจำห้องซึ่งดูเหมือนจะไม่อยู่ เขาจึงตัดสินใจนั่งลงบนเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ปลายเตียงแทน

ตอนนั้นเองที่ลมพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ด้านหัวเตียง เป็นเหตุให้ม่านหั้นเตียงถูกพัดจนเปิดขึ้นมา ทำให้เห็นว่ามีใครบางคนนอนอยู่บนเตียง

นิโอเดินไปที่เตียงพร้อมใช้มือข้างหนึ่งเปิดม่านที่ปิดลงไปแล้วขึ้น

สิ่งที่ปรากฎให้เห็นตรงหน้ากลับเป็นร่างบางที่มีผิวขาวซีดซึ่งเข้ากับเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนได้เป็นอย่างดี ใบหน้าได้รูปและขนตายาวเป็พชวนให้ข้องใจว่าจะมีสิ่งใดซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกตาบางนี้ จะเป็นแววตาหวานนุ่มหรือคมเข้ม

เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมออก 2 เม็ด จึงเผยให้เห็นอกขาวเนียลที่กำลังกระเพือมขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอ เม็ดเหงื่อเกาะอยู่พร่างพราว เช่นเดียวกับที่ผุดบนใบหน้านวลเพราะอุณหภูมิในเวลานั้น เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้หมายจะมองคนตรงหน้าชัดๆ เพราะเขาไม่รู้สึกคุ้นหน้าอีกฝ่ายเลย

แต่ก็ต้องตกใจเมื่ออยู่ๆคนคนนั้นก็ลืมตาขึ้นมาทันที เด็กหนุ่มเซจนไปชนเก้าอี้ใกล้ๆจนเกือบล้ม แต่ร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆที่แสดงถึงความตกใจทั้งสิ้น กลับมองอีกฝ่ายอย่างเหยียดๆ ก่อนจะล้วงมือลงไปหยิบแว่นตาใต้หมอนขึ้นมาปิดแววตาที่บ่งบอกความรู้สึก

ถึงแม้จะเป็นเพียงชั่วครู่ แต่แววตาที่ได้เห็นก็หลุดไกลจากที่เขาจินตนาการไว้มากทีเดียว

ความคิดนั้นถูกขัดจังหวะด้วยเสียงนุ่มที่ราบเรียบ

นิโอ... มาซาฮารุ...คุง? อีกฝ่ายเรียกชื่อเขาอย่างไม่แน่ใจ แต่น้ำเสียงยังคงแววดูถูกอยู่เล็กน้อย

เขาจึงพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปที่ตู้ยาเพื่อหยิบยาล้างแผลแล้วก้มลงทำแผลที่ขาตนเอง คล้ายจะทำเป็นไม่สนใจคนตรงหน้า

นายเป็นใคร? แล้วรู้จักชั้นได้ยังไง?

ยาวิง ฮิโรชิ ปี 1 เหมือนนาย ส่วนเรื่องรู้จักนายได้ยังไงก็ไม่จำเป็นต้องรู้นี่... น้ำเสียงที่พูดออกมาฟังดูไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ จนทำให้นิโอเริ่มฉุน จึงเริ่มพูดจาหาเรื่องอีกฝ่าย

แล้วนายมาทำอะไรที่ห้องพยาบาล? ดูท่าทางสบายดีนี่ ไม่เห็นเหมือนคนป่วยเลย หรือว่า... โดดเรียน? เขาหมายจะทำให้ร่างโปร่งต้องขายหน้าที่ถูกจับผิดได้ จึงพูดต่อ

ไม่ยักรู้นะนี่.... ว่าน้ำหน้าอย่างนายจะโดดเรียนกับเค้าเป็นด้วย นึกว่าวันๆจะขังตัวเองอยู่กับหนังสือเอาแต่เรียนซะอีก ในเมื่ออีกฝ่ายไม่คิดจะเป็นมิตร เขาเองก็ไม่เหลือเหตุผลที่จะต้องอดทนตอบหลับอย่างมีมารยาทเลย

แต่ที่น่าแปลกใจ คือปฏิกิริยาของร่างโปร่ง

น้ำหน้าอย่างชั้น? ยางิวขยับแว่นทวนคำพูดของนิโอ

ก็เด็กแว่นท่าทางบ้าเรียนอย่างนายไง เขาย้ำพร้อมกระแทกขวดยาล้างแผลลงบนโต๊ะ มองยางิวด้วยแววตาหาเรื่องแบบสุดๆ

แต่อีกฝ่ายกลับยิ้ม

หึ! ยางิวขยับแว่นอีกครั้ง แล้วพูดต่อ

ชั้นจะมาทำอะไรที่นี่ มันก็เรื่องของชั้น ไม่รู้เหมือนกันว่ามันไปหนักส่วนไหนของนาย... ถึงจะโดดเรียน...แต่ถ้าผลการเรียนชั้นดีกว่านาย ก็เแสดงว่า

ชั้นมีความสามารถมากกว่านาย เขาเน้นที่ประโยคสุดท้ายก่อนจะเว้นจังหวะแล้วพูดต่อ

อีกอย่างนะ คนที่ตัดสินคนอื่นจากภายนอกน่ะ ก็มีแต่พวกที่ไร้ความสามารถและดีแต่จะหาเรื่องคนอื่นนั่นแหละ ว่าแล้วเขาก็ลงจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องพยาบาลไปโดยไม่ใส่ใจกับสีหน้าของคนที่ถูกทิ้งไว้เลย

นิโอหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอายที่ไม่สามารถโต้กลับไปได้สักคำ

ทำไมหมอนั้นถึงปากเสียไม่เข้ากับหน้าเลยน่ะ?!

.

.

.

To be continued

ไปล่ะ(*゜▽゜ノノ゛☆