Happy Birthday!!

幸村　精市

05.03.07

Wish you will have a wonderful day!!
All happiness, love and care for you~!

มาช้าไปหน่อย เพราะว่ามัวแต่นอนอยู่อีกบ้าน ไม่ทันคนอื่นเค้า แต่ก็ทันวันนะคร้าบบ

ก็... ไม่อยากจะบอกแต่ว่า ปั่นฟิคเสร็จด้วยละ หุหุ

เพราะงั้นของขวัญวันเกิดเซอิจิซังก็เลยเป็นฟิคครับ ไม่ได้เป็นรูปคอสแล้ว ((เบื่อหน้าเราจะแย่แล้วใช่ม้า))

Title : Night Snowing
Author : Row
Pairing : Seiichi X Ryoma
Rate : PG

เธอ...เอจิเซ็นเ รียวมะคุง...สินะ...? เสียงนุ่มเอ่ยถามเด็กหนุ่มขณะที่กำลังจะเดินข้ามถนน ทำให้เขาต้องหยุดหันไปมอง

นาย...เป็นใครกัน เจ้าของชื่อถามกลับด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งตามนิสัย แต่แล้วเสียงกลับเบาลงเมื่อสังเกตว่าอีกฝ่ายอายุมากกว่า

แล้วมารู้จักชื่อชั้นได้ไง...

ร่างบางเจ้าของเรือนผมสีม่วงอ่อนที่มีใบหน้าอันอ่อนโยนหัวเราะน้อยๆ

ตอนนี้ในวงการเทนนิสม.ต้น ถ้าใครไม่รู้จักนายก็คงจะแปลกแล้วล่ะมั๊ง... ว่าพลางยกไหล่โชว์กระเป๋าแร็คเก็ตให้ดู

ชั้น ยูคิมูระ เซอิจิ เรียกเรียวมะคุงได้มั๊ย? เขายิ้มอย่างอ่นโยนและมองหน้าอีกฝ่ายตรงๆ

เอจิเซ็นพยักหน้ารับ ตัวเขาในตอนนี้ยังนึกไม่ออกเหมือนกันว่าเคยได้ยินชื่อ ยูคิมูระ เซอิจิ ที่ไหน แต่ดูเหมือนพวกรุ่นพี่จะเคยพูดถึงชื่อนี้อยู่เหมือนกัน

เมื่ออีกฝ่ายไม่คิดจะเป็นฝ่านสานบทสนทนา เขาจึงเริ่มพูดต่อทันที

เรียกชั้นว่า เซอิจิก็ได้นะ เขามองหน้าอีกฝ่ายอีกครั้ง ดูเหมือนอยากจะให้ลองเรียกอย่างไรอย่างนั้น

ซ... เซอิจิซัง เอจิเซ็นเอ่ยออกมาอย่างเสียไม่ได้

เจ้าของชื่อยิ้มรับ

คงเป็นเพราะสัญญาณไฟกำลังจะเปลี่ยนสี ผู้คนที่กำลังจะข้ามถนนนั้นจึงดูรีบร้อนเป็นพิเศษ ร่างสูงจึงโอบเด็กหนุ่มให้ออกมาจากทางข้าม เพื่อกันไม่ให้ถูกใครชนเข้า แต่ด้วยความที่ไม่ทันได้บอกให้รู้ล่วงหน้า ร่างเล็กจึงเซจนไปซบกับอีกฝ่าย

เป็นอะไรรึเปล่า ขอโทษนะ ที่มาชวนคุยตรงนี้ ยูคิมูระรีบขอโทษของโพย

เอจิเซ็นส่ายหน้า เขาในตอนนี้กำลังตกใจกับกลิ่นหอมอ่อนๆคล้ายกับดอกลิลลี่ที่กำจายออกมาจากร่างโปร่ง เอจิเซ้นรีบทรงตัวยืนให้มั่นคง แต่ก็ใช่ว่าร่างสูงจะปล่อยมือที่โอบเขาอยู่ง่ายๆ

นี่ยังไม่เย็นมากนัก ไปด้วยกันหน่อยได้มั๊ย? ยูคิมูระเอ่ยถามก่อนจะปล่อยมือที่โอบไหล่ของเด็กหนุ่มออก

แต่ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบ ร่างสูงก็จูงมือเขาและเริ่มออกเดิน

จ.. จะไปไหนครับ? เอจิเซ็นได้แต่ถาม ไม่กล้าที่จะปฏิเสธ

ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีแรงพอที่จะสะบัดมือนี้ออก แต่อาจจะเป็นเพราะบรรยากาศที่ดูอ่อนโยนและเข้มแข็งในเวลาเดียวกัน ทำให้เขาปฏิเสธไม่ออกก็เป็นได้

สถานที่ที่อีกฝ่ายลากเขาไปก็คือคอร์ทเทนนิสใกล้ๆสถานีรถไฟนั่นเอง ปกติคอร์ทที่นี่จะไม่ค่อยมีคนมาใช้ วันนี้เองก็เหมือนกัน

ทั้งสองก้าวเข้าไปในคอร์ท ยูคิมูระวางกระเป๋าแร็คเก็ตลง แล้วเริ่มเปลี่ยนเสื้อ ซึ่งก่อให้ร่างเล็กเกิดคำถามขึ้นมา

จะแข่งเหรอ? ถึงแม้เขาจะค่อนข้างแพ้บรรยากาศของคนๆนี้ แต่ถ้าหากว่าจะมาท้าแข่งเขาก็ไม่มีทางอ่อนข้อให้แน่นอน

แต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะ

ไม่หรอก แค่เล่นๆเท่านั้นเอง ถ้าจะแข่ง รอเป็นทางการดีกว่า... นะ เขายิ้ม แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบอะไรจึงพูดต่อ

อีกอย่าง วันนี้ชั้นคงเล่นนานๆไม่ไหวแล้วล่ะ แค่โต้ลูกเล่นๆสักพักก็พอแล้วล่ะ ชั้นไม่ได้มีแรงแบบเธอหรอกนะ

เมื่อว่าดังนั้นเอจิเซ็นก็ได้แต่พยักหน้ารับ แล้วเริ่มเปลี่ยนเสื้อตาม

ยูคิมูระทำตามอย่างที่ว่าจริงๆ เขาเพียงแค่โต้ลูกกันไปมาเบาๆเท่านั้น ไม่มีการทดลองฝีมือเขาหรือว่าอะไรทั้งสิ้น ซึ่งมันทำให้ร่างเล็กแปลกใจอยู่เหมือนกัน เพราะถ้าหากว่าเป็นคนอื่นส่วนใหญ่ ไม่มาเก็บข้อมูลตัวเขาก็มาขอแข่งด้วยเท่านั้น

-- คนๆนี้ต้องการอะไรจากเขากันแน่...?? --

ถึงแม้บางครั้งเขาจะลองลุกไปด้วยลูกแรงๆ แต่อีกฝ่ายก็โต้กลับมาเบาๆเท่านั้น หรือบางครั้งก็จงใจปล่อยให้ลูกนั้นผ่านไป แต่ที่แน่ๆ สิ่งเดียวที่เขาแน่ใจได้ก็คือ คนๆนี้มีฝีมือ เพราะไม่ว่าจะเป็นลูปแบบไหนเขาก็โต้กลับมาได้ทั้งนั้น

ทั้งคู่เล่นกันอยู่ประมาณเกือบชั่วโมง ระหว่างนั้น ยูคิมูระก็ชวนเขาคุยเรื่องเทนนิสบ้าง เรื่องบ้านบ้าง จนกระทั่งมาถึงเรื่องโรงเรียน เป็นเหตุให้เขานึกออกว่า เขายังทำการบ้านไม่เสร็จเลย

อ๊ะ...
เอจิเซ็นเผลอปล่อยลูกสุดท้ายไป

เป็นอะไรเหรอ? ยูคิมูระถาม เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำสีหน้าประหลาด

ต้องกลับไปทำการบ้านอ่ะ เขาตอบแบบเขินๆ

ร่างสูงหัวเราะ แล้ววางมือที่ตั้งท่าตีลง

ถึงการบ้านจะไม่ได้มากมายอะไร แต่วิชาสังคมและประวัติศาสตร์ก็เป็นวิชาที่เขาจะต้องใช้เวลาทำมากอยู่สักหน่อย เพราะตัวอักษรคันจิออกจะเยอะกว่าวิชาอื่นๆ แล้วตัวเขาเองที่ไปอยู่อเมริกามานานก็ยังไม่ค่อยคล่องกับตัวคันจิบางตัวที่ออกมาในวิชานี้เท่าไหร่ บางครั้งจึงต้องเสียเวลาไปกับมันบ้าง

ทั้งคู่เดินกลับไปที่ที่วางกระเป๋าไว้เมื่อครู่

ขณะที่กำลังเปลี่ยนชุดกลับอยู่ เด็กหนุ่มผมสีม่วงก็เอ่ยถามขึ้นมา

เอาการบ้านมาด้วยรึเปล่า?

ร่างเล็กพยักหน้ารับ

งั้น... เดี๋ยวชั้นจะช่วยดูให้ เราจะได้ไปหาอะไรกินกันก่อนกลับ นะ คำสุดท้ายเป็นโทนเสียงที่ยากต่อกรจะปฏิเสธทีเดียว

เอจิเซ็นหยุดคิดก่อนเล็กน้อย มันก็ไม่เสียหายอะไรที่จะมีคนช่วยดูการบ้านให้ แถมตอนนี้เขาเองก็หิวแล้วซะด้วยสิ

เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงตอบตกลงไป

สุดท้าย ทั้งคู่ไปลงเอยที่ร้านอาหารครอบครัวใกล้ๆแห่งหนึ่ง

ยูคิมูระสั่งอาหารง่ายๆมาจานหนึ่ง ส่วนเอจิเซ็นเลือกสั่งอาหารหนักๆมาสองสามอย่าง ตอนแรกเอจิเซ็นยื่นข้อเสนอให้ไปกินอาหารฟาสฟู้ดเพราะง่ายและราคาถูก แต่อีกฝ่ายปฏิเสธเพราะบอกว่าไม่ดีต่อสุขภาพ

เขามองหน้าร่างสูงหลังจากที่พนักงานรับออเดอร์ไปแล้ว

แค่นั้นจะอิ่มเหรอครับ

แค่นั้นก็พอแล้วล่ะ เธอเองก็กินเก่งไม่เบานี่

ก็ผมกำลังโตนี่... เขาพูดแก้ตัว พลางเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

ยูคิมูระหัวเราะเบาๆ

อ่ะ เแล้วไหนการบ้านล่ะ

ว่าแล้วทั้งสองก็เริ่มดูการบ้านวิชาสังคัมประวัติศาสตร์กัน รวมถึงเวลาที่ทานอาหารอยู่ จนกระทั่งการบ้านนั้นเสร็จพร้อมกับอาหารที่หมดจานไปแล้วสักพัก

เอจิเซ็นปิดสมุดลง แล้วเก็บลงประเป๋า

ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยดูให้ เขาโค้งคำนับเบาๆขณะที่นั่งอยู่

ไม่เป็นไรๆ ถือว่าทบทวนบทเรียนเก่าๆในตัวไปเลยทีเดียว ร่างสูงยิ้ม ก่อนก้มลงดูนาฬิกา

ไม่รับของหวานหน่อยเหรอ? แต่ยังไม่ทันจะฟังคำตอบเขาก็หันไปเรียกพนักงานเพื่อขอเมนูซะแล้ว

เรียวมะคุงจะเอาเค้กหรือไอศกรีมดีล่ะ? เขาหันไปขอความเห็นจากอีกฝ่าย

อะไรก็ได้ฮะ...

หลังจากนั้นยูคิมูระจึงสั่งเค้กให้ตนเอง และไอศกรีมให้เด็กหนุ่ม

ขณะที่กำลังรอของหวานกันอยู่ เอจิเซ็นก็เป็นฝ่ายที่เริ่มพูดขึ้นมาก่อน

ตกลงแล้ว วันนี้เซอิจิซัง...มาหาผม...เหรอครับ? เขาถามอย่างลังเล เกือบจะลืมไปแล้วว่าคนๆนี้อาจจะมาด้วยจุดประสงค์แอบแฝงอื่น คงจะเป็นเพราะบรรยากาศนุ่มนวลรอบๆตัวชายคนนี้ ทำให้เขารู้สึกว่าคนๆนี้ต่างจากคนอื่นๆ

เด็กหนุ่มผมม่วงยิ้ม

จริงๆแล้ว... ยูคิมูระเงียบไปนิดนึง

-- คนๆนี้มีจุดประสงค์อื่นจริงๆสินะ คงจะมาเก็บข้อมูลสินะ ถึงแม้จะคิดแบบนี้ แต่เขาก็ไม่อยากจะปักใจเชื่อมันเลย

พรุ่งนี้วันเกิดชั้นน่ะ ก็เลยอยากจะมาฉลองกับเธอก่อน

หา! เมื่อคำตอบต่างากสิ่งที่คิดไว้ ก็ทำเอาเขาอึ้งไปทีเดียว

เขาคิดไม่ออกว่าควรจะมีรีแอ็คชั่นอย่างไรในสถานการณ์เช่นนี้ เลยได้แต่ทำหน้าแปลกๆไป

อีกฝ่ายเริ่มหัวเราะ

ชั้นล้อเล่นน่ะ บังเอิญชั้นผ่านมาเห็นเธอพอดี ก็เลยลองชวนดูเท่านั้นแหล่ะแต่ที่ว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดชั้นเป็นเรื่องจริงนะ เขายิ้มอีกครั้ง

เอจิเซ็นได้แต่หัวเราะแห้งๆ

เป็นคนนิสัยผิดกับหน้าตานะครับ เซอิจิซังเนี่ย...

เห... แล้วเธอเห็นว่าชั้นควรจะเป็นยังไงเหรอ? ยูคิมูระถามด้วยท่าทีสนอกสนใจ

ก็ถ้าดูจากหน้าตาแล้วน่าจะเป็นคนง่ายๆแล้วก็ใจดีนะครับ เข้าเว้นจังหวะมองตาอีกฝ่ายที่กำลังฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

แต่พอมาถึงตอนนี้ ผมคิดว่า เซอิจิซังให้ความรู้สึกเหมือนหิมะที่ตกตอนกลางคืน

หินมะที่ตกตอนกลางคืน...งั้นเหรอ? ร่างสูงย้ำคำด้วยสีหน้าสงสัย

คือ... ก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน แต่ให้ความรู้สึกสวยงามและอ่อนโยน แต่ในเวลาเดียวกันก็ให้ความรู้สึกลึกลับละมั๊งครับ พูดจบร่างเล็กก็ก้มหน้าก้มตาเขี่ยน้ำแข็งในแก้ว

-- นี่เขาพูดอะไรกับคนที่เพิ่งเจอกันวันเดียวเนี่ย --

อื้มม ชั้นเป็นย่างนั้นในสายตาของเธอเหรอ ถือว่าเป็นคำชมได้เลยนะเนี๊ยย... เขายิ้มอย่างอ่อนโยน

ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะเริ่มต่อบทสนทนา ก็ถูกขัดจังหวะด้วยพนักงานที่นำของหวานมาเสิร์ฟ

เป็นยังไง อร่อยมั๊ย? ร่างสูงถามขณะที่ดูอีกฝ่ายกำลังขมักเขม้นกับการทานพาเฟ่ต์อยู่

เอจิเซ็นพยักหน้าหงึก พลางยื่นช้อนที่ตักไอศกรีมคำโตให้อีกฝ่าย

แต่แทนที่ยูคิมูระจะรับช้อนไป เขากลับจับมือเล็กแล้วป้อนมันเข้าปากตัวเอง

เขายิ้มอย่างอ่อนโยน

อื้ม อร่อยจริงๆด้วย

เอจิเซ็นรีบชักมือกลับ มือใหญ่ทิ้งสัมผัสร้อนผ่าวเอาไว้

ขณะที่เขากำลังสับสนกับความคิดของตัวเองอยู่ช้อนที่ตักเค้กไว้ก็ยื่นมาอยู่ตรงหน้าซะแล้ว เขาตั้งใจจะยื่นมือไปรับ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายตั้งใจจะป้อนมากกว่า เขาจึงอ้าปากรับแต่โดยดี

แลกกันไง ร่างสูงให้เหตุผล

หลังจากที่ทั้งคู่ทานเสร็จ ยูคิมูระก็เป็นฝ่ายที่หยิบบิลเดินไปที่แคชเชียร์ก่อน พอออกมาจากร้าน ร่างเล็กก็หยิบเงินมาให้อีกฝ่ายในส่วนของตน

ไม่เป็นไรหรอก ชั้นเลี้ยงเอง... ยูคิมูระว่าพลางดันมือที่ยื่นเงินมากลับไป

แต่... ยังไม่ทันที่เอจิเซ็นจะพูดจบประโยคก็ถูกอีกฝ่ายใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากเบาๆ

ไม่มีแต่... ถือว่ามาฉลองวันเกิดกับชั้นก็ได้ นะอีกฝ่ายใช้น้ำเสียงที่เขาไม่อาจจะปฏิเสธได้เลย

เอจิเซ็นทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย แต่แล้วก็ทำหน้าเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้

ถ้าอย่างงั้น... เซอิจิซัง จะช่วยรออยู่ตรงนี้แป๊ปนึงได้มั๊ยครับ สัก 15 นาที ไม่สิ 10 นาทีก็พอ...

ยูคิมูระหัวเราะเบาๆ

ได้สิ... เขาสงสัยจริงๆว่าร่างเล็กกำลังคิดอะไรของเขาอยู่

ว่าดังนั้นเอจิเซ็นก็วิ่งหายไปในย่านที่เป็นร้านค้ามากมาย

เวลาผ่านไปสัก 10 กว่านาที เด็กหนุ่มร่างเล็กวิ่งกลับมาอีกครั้ง ตอนนี้เองยูคิมูระไปนั่งอยู่ที่เก้าอี้ใกล้ๆร้านเมื่อครู่ เมื่อเขาเห็นอีกฝ่ายก็ยิ้มให้และลุกขึ้นยืนทันที

เอจิเซ็นหยุดหายใจอยู่หน้าเขาครู่หนึ่ง ในมือมีถุงกระดาษใบขนาดกลางที่เมื่อครู่ไม่มีอยู่ด้วย

เมื่อการหายใจเริ่มเป็นปกติ เาก็เงยหน้าขึ้นมา

ขอโทษนะฮะ ที่ต้องให้รอ...

ยูคิมูระส่ายหน้า พลางยิ้ม

เด็กหนุ่มเปิดถุงกระดาษแล้วหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมา มันคือดอกลิลลี่สีขาวที่ผูกโบว์สีฟ้าและมีการ์ดใบเล็กๆห้อยอยู่ เขายื่นมันให้ร่างสูง

สุขสันต์วันเกิดนะฮะ...เซอิจิซัง

ดูเหมือนเหตุการณ์นี้จะทำให้เจ้าของเรือนผมสีม่วงอึ้งไปทีเดียว เพราะไม่มีทั้งคำพูดหรือรอยยิ้มอย่างเช่นปกติ แต่เป็นใบหน้าที่ตกตะลึงกับการกระทำของเขา

แล้วนี่... ของขวัญวันเกิด ไม่ได้ดีอะไรมากมายหรอกนะครับ เพราะว่าหาเอาจากแถวนี้เอา เขายื่นถุงใบที่ถืออยู่ให้ แต่ยูคิมูระไม่ได้รับมัน เขากลับดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดแทน

ขอบใจมากนะ... ทั้งๆที่ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้... อุตส่าห์วิ่งไปหามาให้ชั้น เขากอดอีกฝ่ายแน่นแล้วยิ้มอย่างมีความสุข

หลังจากที่คลายอ้อมแขนออกแล้ว เขาจึงรับถุงนั้นมาเปิดดู ข้างในเป็นผ้าขนหนูผืนหน้านุ่มสีขาว

อ...อย่างน้อยก็เอาไว้ใช้ที่ชมรมได้นะฮะ ร่างเล็กเว้นจังหวะแล้วพูดต่อ

ถึงแม้จะไม่ได้ให้อะไรที่ดีนัก แต่ก็ถือว่าเป็นคนแรก ใช่มั๊ยฮะ

ขอบใจมากนะ...เรียวมะ เขายิ้มอีกครั้ง

ชั้นจะรักษาอย่างดีเลย ไม่สิ ใช้อย่างดีเลย เขาหัวเราะแล้วพูดต่อ

นี่ก็เย็นแล้ว... กลับได้แล้วล่ะ

เอจิเซ็นพยักหน้า พอพูดคุยกันถึงทางกลับดูเหมือนว่าจะกลับกันคนละทาง เขาจะขอตัวที่ตรงนั้นเลย

ยูคิมูระมาส่งเขาตรงที่ที่พวกเขาเจอกัน ขณะที่กำลังรอสัญญาณไฟอยู่ ร่างสูงก็เอ่ยถามเขาเป็นครั้งสุดท้าย

เรียวมะคุง เธอรู้รึเปล่าว่าชั้นเป็นใคร? คำถามนี้ดูจะทำให้ร่างเล็กพูดไม่อกเลยทีเดียว เขาอ้ำอึ้งอยู่เล็กน้อย ก่อนจะตอบออกไปตามความจริง

ผมว่าคงจะเคยได้ยินชื่อเซอิจิซังจากรุ่นพี่มาบ้าง แต่ก็จำไม่ได้ฮะว่าเป็นใคร... ถ้างั้นเซอิจิซัง ... แต่ก็ที่เขาจะได้พูดต่อสัญญาณไฟก็เปลี่ยนซะแล้ว

ร่างสูงรีบดันให้เขาเดินข้ามไป

เอาไว้เจอกันเมื่อมีโอกาสอีกนะ... เขายิ้มให้อีกฝ่ายพร้อมกับโบกมือลา

ด..เดี๋ยวสิฮะ... เอจิเซ็นพยายามจะกลับไปคุยกับอีกฝ่าย แต่จำนวนคนที่ข้ามถนนก็ไม่ได้ทำให้เขาทำอย่างงั้นได้ง่ายเลย จนเขาข้ามมาถึงอีกฝั่ง ยูคิมูระก็หายไปเสียแล้ว

ร่างเล็กถอนหายใจเบาๆ

-- ไม่อยากให้เขาถามเหรอไงนะ --

ตกดึกคืนนั้น เขาโทรศัพท์ไปหาโมโมะชิโร่ รุ่นพี่ที่ชมรม

รุ่นพี่โมโมะครับ รู้จักคนที่ชื่อเซอิจิหรือเปล่า?

หืม นายว่าไงนะ เซอิจิงั้นเหรอ? น้ำเสียงอีกฝ่ายดูจะตกใจเล็กน้อย

ฮะ ยูคิมูระ เซอิจิ

นายไม่รู้เหรอไงเอจิเซ็น นั่นน่ะ กัปตันของม.สาธิตรคไคไงล่ะ ที่บอกว่าเพิ่งออกจากโรงพยาบาลไม่นานน่ะ

เอ๋! ม.สาธิตริคไค?

ไม่ใช่ว่านายไปหาเรื่องเค้ามาหรอกนะ โมโมะชิโร่ชิงถามก่อน

ป...เปล่าซะหน่อย เค้ามาหาเองต่างหาก น้ำเสียงเบาลงทันที

หา...อะไรนะ?

ไม่มีอะไรครับ แค่นี้แหละครับ ขอโทษทีรบกวน... เอจิเซ็นคิดจะวางสายแล้ว แต่ก็นึกขึ้นได้

อ๊ะ เดี๋ยวนะครับ รุ่นพี่โมโมะ ม.สาธิตริคไคนี่อยู่ คานางาว่าใช่มั๊ยครับ? เขาถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

อา ใช่แล้วล่ะ ตกลงนี่นายไม่ได้จะไปหาเรื่งเขาใช่มั๊ยนี่

เปล่าครับไม่มีอะไร ขอบคุณมาก แค่นี้นะครับ ว่าแล้ว เขาก็รีบวางสายลงทันที

-- คานางาว่าแล้วจะมาเดินอยู่แถวนี้ได้ไงเนี๊ย? --

ร่างเล็กคิดพร้อมกับทำหน้าสงสัย แต่แล้วคำพูดบางอย่างก็ดังขึ้นมาอีกครั้งในหัวเขา

-- พรุ่งนี้วันเกิดชั้นน่ะ ก็เลยอยากจะมาฉลองกับเธอก่อน --

...

..

.

วันรุ่งขึ้นที่ม.สาธิตริคไค

วันนี้ดูกัปตันชมรมเทนนิสโรงเรียนม.สาธิตริคไคจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ แถมยังดูถนอมผ้าขนหนูผืนใหม่เป็นพิเศษอีกด้วย

ตอนช่วงพักระหว่างซ้อม เขาหันไปหารองกัปตัน แล้วเอ่ยถามว่า

ซานาดะ... นายว่าชั้นเหมือนหิมะที่ตกตอนกลางคืนมั๊ย?

ทำเอาอีกฝ่ายทำหน้างงไปทีเดียว แต่ดูเหมือนเขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะเอาคำตอบอะไร เพราะมัวแต่ยิ้มอยู่กับผ้าขนหนูผืนใหม่นั่นเอง

。。おわり。。

ถือว่าเป็นฟิคอีกคู่ที่เป็นคู่แปลก ทำไมถึงเป็นคู่นี้โรว์เองก็ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ๆมันก็แว๊บบบเข้ามาในหัว

อาจจะเป็นเพราะพรรคนี้ได้อิทธิพลจากคนรอบตัวมาเยอะก็เลยลื่นซะขนาดนี้ ก็ยังไงหวังว่าจะชอบกันนะครับ ไม่ได้เช็คเรื่องคำเลย เขียนอย่างเดียว (ดีกว่าเขียนสดนิดหน่อย) มีอะไรผิดพลาดแนะนำด้วย แต่เขียนแล้วก็สนุกดี อิมเมจบางอย่างยื้มมาจากตอนที่คุยกะเจ้ากิ แต่ไม่ได้บอกมัน (วะ ฮ่าๆๆ) ก็แค่นี้แหละครับ หวังว่าจะสนุกกันนะ