ไม่มีอะไรมากแวะมาอัพฟิคตามสัญญา ปั่นแทบแย่แน่ะ แต่ก็เสร็จจนได้

เดี๋ยวอาจจะเปลี่ยนแบล็คกราวน์ซักหน่อย แต่คงไม่มีเวลาโม้มาก อย่างที่บอกพรุ่งนี้สอบ คงต้องขอตัวไปอ่านหนังสือนิดนึงอ่ะ

อ่านให้สนุกน้า...

Title : Imperfect hito...
Writer: Row
Pairing : Oshitari X Atobe

เช้าวันที่ 14 มีนาคมที่แสนจะสดใส ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่วันนี้ของทุกๆปีอากาศจะค่อนข้างดีทีเดียว อาจจะเป็นเพราะวันนี้ก็ได้ชื่อว่าเป็นวันพิเศษวันหนึ่ง ก็ไวท์เดย์ยังไงล่ะ ถือได้ว่าเป็นวันที่เราจะได้รับคำตอบของคำสารภาพรักเมื่อหนึ่งเดือนที่ผ่านมาทีเดียว มันน่าตื่นเต้นดีมั๊ยล่ะ งั้นคราวนี้เราจะมาโฟกัสที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ได้ช็อคโกแลตวันวาเลนไทน์มาไม่น้อยทีเดียว
เช้าวันนี้เขาก็ตื่นมาอย่างสดใส ก่อนจะออกจากบ้านอย่างอารมณ์ดี แน่นอนว่าเขาเตรียมของตอบแทนสำหรับช็อคโกแลตวันวาเลนไทน์มาเรียบร้อยแล้ว ก็เขาเป็นสุภาพบุรุษนี่นา... หนุ่มร่างสูงฮัมเพลงเบาๆขณะที่เดินผ่านรั้วโรงเรียน และตอนนั้นเองสียงทักเขาก็ดังขึ้นมา
ยูชิ อารุณซาหวาดดดด เป็นเสียงที่ร่าเริงและสดใสพอๆกับอากาศวันนี้ทีเดียว หนุ่มร่างเล็กเจ้าของเรือนผมสีแดงสดไม่ทักเปล่าแต่ยังกระโดดใส่เขาอีกด้วย ทั้งคู่เดินไปห้องชมรมด้วยกัน ทันทีที่เข้าไปในห้อง ทั้งสองก็เจอกับกัปตันชมรมที่เพิ่งเปลี่ยนชุดเสร็จ
อ๊ะ อาโตเบะ!! งาคุโตะร้องทักอย่างอารมณ์ดี
あーん　おまえか。。 อาโตเบะมองทั้งสองคนอย่างไม่ค่อยจะใส่ใจเท่าไหร่ แต่แล้วความสนใจของเขากลับไปจับอยู่ที่ถุงใบย่อมที่ร่างสูงถือมาพร้อมกับกระเป๋า สายตาดูสงสัย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไร
โอชิทาริ หนุ่มแว่นอารมณ์ดียิ้มแล้วพูดแทนอีกฝ่ายที่ไม่ยอมถาม
นี่เป็นของที่ชั้นเตรียมมาเพื่อไวท์เดย์น่ะ ก็... วันวาลนไทน์ชั้นก็ได้มานิดหน่อยน่ะ เขาชูถุงเพื่อประกอบกับคำพูด แต่ดูเหมือนของที่เตรียมมาจะไม่ได้น้อยอย่างที่พูดน่ะสิ ถึงแม้มันจะเป็นช็อคโกแลตชิ้นเล็กๆกตาม แต่ถ้ามาขนาดนี้ก็แสดงว่าต้องมีมากกว่าสิบชิ้นทีเดียว
อาโตเบะปิดประตูล็อคเกอร์ของตนเบาๆก่อนจะหันมาพูดน้ำเสียงจริงจังกับโอชิทาริ
バーカ　ถ้านายไม่คิดจะตอบรับความรู้สึกของพวกเธอละก็ นายอย่าไปให้ความหวังหน่อยเลย ฮึ ว่าแล้วเขาก็เดินออจากห้องชมรมไปด้วยท่าทีหงุดหงิดนิดๆ
งาคุโตะได้แต่มองตามอย่างไม่ค่อยจะเข้าใจนัก ส่วนโอชทาริหยักไหล่น้อยๆ เหมือนจะบอกเป็นนัยๆว่า เป็นอย่างงี้ประจำแหละ แล้วทั้งสองคนก็ได้แต่เปลี่ยนชุดกันโดยที่ไม่มีใครพูดอะไร
การซ้อมในช่วงเช้านั้น โหดไปตามอารมณ์ของกัปตันชมรมอย่างที่คิดจริงๆ

～～～～～～～～～～～～～～～～～～～

ช่วงพักกลางวัน

โอชิทาริปลีกตัวไปจัดการกับ [ธุระวันไวท์เดย์] เพียงลำพัง เขามอบมิลค์ช็อคโกแลตชิ้นเล็กๆที่ถูกห่อเหมือนลูกอมและคำขอโทษสำหรับคำ [สารภาพรัก] เมื่อหนึ่งเดือนก่อน พร้อมกับเหตุผลที่ว่า
ชั้นมีคนที่ชอบอยู่แล้วล่ะ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเขาชอบชั้นหรือไม่ก็ตาม
เขายิ้มอย่างอ่อนโยนกับคำพูดนี้เสมอ เขากล่าวคำขอโทษพร้อมกับของขวัญชิ้นสุดท้าย ก่อนจหายใจย่างเหนื่อยอ่อนทันทีที่สาวเจาลับตาไป การที่จะต้องตามคนเกือบ 20 ภายในเวลาพักกลางวันนี่ช่างกินแรงเขาเสียจริงๆ
เหลือเวลาไม่มากแล้วสำหรับพักกลางวัน เขาจึงตัดสินใจที่จะเดินอ้อมไปทางสวนด้านหลังเพื่อหลีกเลี่ยงผู้คนพลุกพล่านเพื่อกลับไปยังตึกเรียน
จังหวะนั้นเองที่ทำให้เขาส่วนกับร่างเล็กที่เดินมาจากอีกทาง
ไง อาโตเบะ... เขากล่าวทักอย่างหวาดๆ เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหายโกรธจากเรื่องเมื่อเช้าหรือยัง ส่วนอาโตเบะมองของที่อยู่ในมือเขาก่อนจะพูดอย่างเย้ยๆ
ไง ไปแจกของมาหมดแล้วเหรอ ทำผู้หญิงร้องไห้ไปกี่คนล่ะเนี๊ย น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด
โอชิทารินิ่งไป เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกไปอย่างไม่แน่ใจ
อาโตเบะ นาย... เขาเว้นจังหวะเหมือนกับว่ากำลังจะทำเรื่องที่น่าตื่นเต้นมากทีเดียว หึงงั้นเหรอ?
ร่างเล็กเจ้าของเรือนผมแสนสวยสีน้ำตาลอ่อนหน้าแดงขึ้นมาทันที นายพูดอะไรหน่ะ!! เขายกแขนข้างหนึ่งขึ้นปิดหน้าก่อนจะออกวิ่งไปอีกทางอย่างรวดเร็ว
ด...เดี๋ยวสิ โอชิทาริร้องเรียก แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมรับเขาเอาเสียเลย เป็นจังหวะเดียวกับที่กริ่งเข้าเรียนดังขึ้น แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงต้องลังเลกับการวิ่งตามอีกฝ่ายไปเลย แต่ไปอีกเท่าไหร่ก็ดูเหมือนระยะทางจะไม่สั้นขึ้นเลย ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่าอีกฝ่ายเป็นถึงกัปตันของชมรมเทนนิสที่มีสมาชิกมากกว่า200คน แต่ก็นั่นแหละตัวเขาเองก็เป็นสมาชิกระดับต้นๆของชมรม แถมตัวสูงขนาดนี้ เรื่องวิ่งไม่แพ้ใครอยู่แล้วล่ะ โอชิทาริเร่งความเร็วขึ้นจนเกือบจะเอื้อมถึงอีกฝ่ายแล้ว อาโตเบะหันมาเห็นเขาเข้าก็คงคิดจะเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นอีก แต่ก็ต้องเสียจังหวะตอนที่หันกลับไป ทำฝห้โอชิทาริยื่นมือมาจนถึงเขาแล้วรวบตัวไปได้ ทั้งคู่ล้มลงที่พุ่มไม้ใกล้ๆ โดยที่อาโตเบะล้มอยู่บนตัวเขา โชคดีที่ทั้งสองคนไม่มีใครเป็นอะไรมาก โอชิทาริมีแผลขีดข่วนตามหน้าและแขน ส่วนอาโตเบะไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเพราะได้รับการปกป้องจากร่างสูง เขากอดอาโตเบะเอาไว้หลวมๆ มือข้างหนึ่งลูบเส้นผมสีน้ำตาลอย่างอ่อนโยน แต่ก็ต้องแปลกใจที่อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาด่าเขาเหมือนยามปกติอาโตเบะซุกหน้ากับอกของร่างสูงเงียบจนผิดปกติ จนโอชิทาริสงสัยว่าเขาไปกระแทกอีกฝ่ายหรือเปล่า ทำให้เขาต้องรีบใช้มือทั้งสองจับไหล่เล็กๆให้แยกออกจากเขา ใบหน้าเย่อหยิ่งตามปกติกลับถูกปกคลุมไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ใบหน้าที่มั่นคงอยู่เสมอ ปัจจุบันกลับดูหวั่นไหวและเหมือนกับกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง
โอชิทาริใช้มือไล้ใบหน้านั้นเบาๆ ปาดน้ำตาออกจากดวงตาสีสวยด้วยนิ้วโป้งอย่างอ่อนโยน น้ำเสียงถามอย่างเป็นกังวล
เป็นอะไรของนาย หือ อาโตเบะ เขาเว้นจังหวะพลางมองหน้าร่างเล็กที่ตอนนี้กำลังนั่งคร่อมอยู่บนตัวเขาพร้อมกับสะอื้นเบาๆ ไม่สิ เคย์โกะ...ของชั้น...
พลั่ก!!! ทันทีที่พูดจบ เขาก็รู้สึกถึงความเจ็บที่บริเวณท้องน้อย
ใคร... เป็นของนายกัน! ดูเหมือนร่างเล็กจะหยุดร้องไห้แล้วถึงแม้จะมีหยาดน้ำตาหลงเหลืออยู่บ้างก็ตาม
โอชิทาริหัวเราะอย่างอารมณ์ดี กลับมาเป็นคนเดิมแล้วนะ ไหนบอกมาซิ ว่าเป็นอะไรไป เขาใช้นิ้วเกลี่ยผมที่ปรกหน้าของอีกฝ่ายขึ้น
ไม่มีอะไรสักหน่อย อาโตเบะสะบัดหน้าหนี แล้วพยายามจะลุกออกจากร่างของอีกฝ่าย แต่ก็ทำไม่ได้เมื่อถูกมือแกร่งตรึงสะโพกไว้ เขามองเข้าไปในตาของโอชิทาริ ถึงแม้จะยิ้มอยู่แต่แววตาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่แฝงไว้
จะไม่มีอะไรได้ยังไง... เขาจะอยากจะต่อด้วยประโยคที่ว่า ก็ร้องไห้ซะขนาดนี้ แต่ก็กลัวว่าจากการคุยธรรมดาจะกลายเป็นเถียงไปซะก่อน จึงหยุดเอาไว้แค่นั้น แต่เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนก็ยังคงเงียบอยู่เหมือนเดิม ก้มหน้าลงนิดๆเหมือนกับอยากจะซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้
โอชิทาริถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้า เฮ้ออ~ นาย... รักชั้นจริงหรือเปล่าเนี๊ย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ทำให้อาโตเบะที่ก้มหน้าอยู่เงยหน้าขึ้นมาทันที สายตาดูเจ็บปวดกับคำพูดของอีกฝ่าย ซึ่งร่างสูงสามารถรู้สึกได้ทันที เขาโอบร่างเล็กเข้ามากอด
ชั้นขอโทษ ไม่น่าพูดอย่างนั้นเลย แต่ชั้นก็ไม่แน่ใจ... เขาหลับตาขณะที่กอดอีกฝ่ายไว้ ศีรษะวางอยู่บนไหล่ของร่างเล็ก ถอนหายใจอีกครั้งเหมือนกับตัดสินใจที่จะสารภาพอะไรบางอย่าง
ก็นาย... ออกจะเพอร์เฟ็คขนาดนี้... ชั้นเองก็เป็นคนธรรมดา ไม่ได้เก่งกาจอะไรอย่างนาย ถึงไม่สามารถแน่ใจได้ว่านายจะมารักคนอย่างชั้นได้นะสิ
พลั่ก!!! อีกครั้งที่ร่างเล็กต่อยเข้าที่บริเวณท้องน้อยของโอชิทาริอย่างจัง จนอีกฝ่ายถึงกับต้องใช้มือทั้งสองกุมท้องไว้
ใครเค้าจะไปเพอร์เฟ็คทุกอย่างกัน อาโตเบะพูดอย่างหงุดหงิดนิดๆ แน่นอนว่าถ้าเป็นต่อหน้าคนอื่นๆ เขาคงยอมรับว่าเขาเพอร์เฟ็ค แต่ต่อหน้าคนคนนี้แล้ว ความคิดอย่างนั้นก็หายไปหมด ความเย่อหยิ่งและมั่นใจที่เขามี ดูเหมือนจะถูกคนตรงหน้าทำให้หายไป
โอชิทาริยิ้มกริ่ม ก็นายไง เจ้าชายที่แสนเพอร์เฟ็คของชั้น เขาโน้มตัวลงไปจูบเบาๆที่ไหปลาร้าของอีกฝ่าย
อาโตเบะหน้าแดงนิดๆ นายเองก็ได้ชื่อว่าเป็น อัจฉริยะแห่งเฮียวเท แล้วยังคิดว่าตัวเองเป็นแค่คนธรรมดาอีกเหรอ เขาเว้นจังหวะ โน้มตัวไปพิงหน้าผากกับอกหนา คิดว่าคนของชั้น จะเป็นแค่คนธรรมดางั้นเหรอ...
โอชิทาริยิ้มอย่างดีใจ อื้ม ชั้นเป็นของนาย แล้ว... นายล่ะ?
ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมา ใช้มือเรียวกำปลายผมของอีกฝ่ายขึ้นมาจุมพิตเบาๆ ชั้นก็เป็นของนายอยู่นี่แล้วไง
โอชิทาริใช้มือข้างหนึ่งเชยคางของเด็กหนุ่มบนตัวเขาจุมพิตที่ปลายคางเบาๆ ก่อนจะจุมพิตลงที่ริมฝีปากบางสีชมพูอิ่ม จากจูบเบาๆเริ่มที่จะร้อนแรงขึ้นตามลำดับ มือกร้านลูบไล้ไปตามแผ่นอกของร่างบางภายใต้ชุดนักเรียนที่ถูกแต่งไว้อย่างเรียบร้อย
เขาค่อยๆปลดเน็คไทค์ของร่างเล็กออก ถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากของอีกฝ่ายแล้วไล้ไปตามคอระหง ดูเหมือนอาโตเบะจะเคลิ้มไปกับความรู้สึกหอมหวานเสียจนลืมตัว โอชิทาริเน้นจูบหนักๆบริเวณไหปลาร้าจนเกิดเสียงดังจุ๊บขึ้นมา ร่างเล็กจึงได้ตื่นจากภวังค์และ
พลั่ก!!! ต่อยเข้าที่ท้องน้อยเป็นรอบที่สามของวัน
ทันทีที่หลุดออกจากตัวอีกฝ่าย อาโตเบะรีบจัดการกับสภาพตัวเองให้เรียบร้อยที่สุด
นายคิดว่าที่นี่มันที่ไหนกัน หน้าเขาแดงอย่างเห็นได้ชัด เตรียมตัวจะวิ่งหนี แต่ก็ถูกฉุดข้อมือเอาไว้ก่อน
รอบคาบต่อไปค่อยเข้าจะดีกว่านะ เพราะงั้นมานั่งตรงนี้ก่อนก็ได้ โอชิทาริเรียกเขามานั่งที่ตรงกลางระหว่างขาทั้งสอง อาโตเบะยอมทำตามแต่โดยดีแต่ก็อดที่จะเขินไม่ได้ ร่างสูงกอดเขาจากด้านหลังอย่างอารมณ์ดี อาโตเบะจึงตัดสินใจพิงลงไปอย่างไม่เกรงใจ มือใหญ่สางผมเขาอย่างอ่อนโยนแล้วจูบเบาๆที่แก้ม ร่างเล็กก็ปล่อยเขาทำตามใจ เพราะเห็นว่าไม่มีใคร
แต่แล้วหนุ่มแว่นก็ปล่อยมือที่กอดเขาออก แล้วหันไปหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากถุงที่เขาคิดว่าว่างเปล่า มันเป็นกล่องเล็กๆขนาดประมาณสิบเซนติเมตร เขายื่นให้ร่างเล็กที่รับและแกะมันทันที ข้างในเป็นมิลค์ช็อคโกแลตขนาดสี่ชิ้น โอชิทาริกระซิบข้างหูเขาเบาๆ
ของขวัญวันไวท์เดย์น่ะ แค่นั้นยังไม่พอ เขายังหยิบเอาของบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง มันเป็นสร้อยข้อมือเงินที่ดูเรียบๆ แต่ก็เก๋ในตัวเอง มีแผ่นเงินที่ถูกสลักว่าอยู่ 「 O∙Y 」เขาจัดแจงใส่มันให้อีกฝ่าย พร้อมกับโชว์ให้เห็นว่าที่ข้อมือเขาก็มีสร้อยที่เหมือนกันอีกเส้น เพียงแต่ของเขาสลักว่า 「 A∙K 」 เท่านั้นเอง
อาโตเบะมองดูของขวัญทั้งสองชิ้นอย่างประหลาดใจ พร้อมกับพึมพำออกมาเบาๆ
วันวาเลนไทน์ นายก็ให้ชั้นแล้วไม่ใช่เหรอ พลางคิดไปถึงวันวาเลนไทน์ที่แสนหวานของทั้งคู่
ร่างสูงกอดเขาอีกครั้ง จูบเบาๆที่แก้มและคอ ไม่เห็นเป็นไรนี่...
อาโตเบะได้แต่นั่งนิ่ง จนอีกฝ่ายแอบสงสัยไม่ได้ว่าถูกโกรธหรือเปล่า แต่ยังไม่ทันที่จะไขข้อข้องใจให้กระจ่าง มือของอีกฝ่ายก็มาดึงแว่นเขาออก
ด.. เดี๋ยวเคย์โกะ แต่แล้วริมฝีปากของเขาก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากเล็กของคนที่อยู่อ้อมกอด มันช่างหอมหวานและนุ่มนวล แว่นถูกใส่คืนหลังจากที่อาโตเบะถอนริมฝีปากออก
ขอบใจนะ
โอชิทาริกอดเขาแน่น ชั้นรักนาย เคย์โกะ
อาโตเบะพริ้มตาลงและพิงหลังกับไหล่กว้างของอีกฝ่าย
ชั้นก็เหมือนกัน ยูชิ

おわり

Credit for Akira สำหรับบทพูดช่วงหนึ่งที่คุยกันแล้วได้มาจากเกมส์ค้าบบ

Along time ago, the one who betrayed you... was me.
You don't exist,you aren't ...anywhere -- I can't located you anymore...
It's completely finished,isn't it?