ขณะนี้เวลาเที่ยงคืน 18 และกำลงเมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังเดือดร้อนเพราะอาการนอนไม่หลับ ทั้งๆที่พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงาน
ว๊ากกก นอนไม่หลับเฟร้ยย~~~ ยานางิ โคทาโร่ เด็กหนุ่มวัย 19 ปีกำลังนอนโอดครวญอยู่บนเตียงอย่างทุกข์ใจ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าด้วย ทำไงดีเนี๊ยยย~~ เขานอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนตียงอยู่หลายตลบ แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็นอนไม่หลับ อะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้นอนไม่หลับเหรอ?อื้มม อาจจะเนเพราะยังเคลียร์เกมส์ที่เล่นวันนี้ไม่จบมั๊ง เคลียร์ยังไงก็ไม่ผ่านซะที หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ไม่ค่อยได้เที่ยว ไม่ค่อยได้เจอเพื่อนมั๊ง เอ...หรือว่าเป็นเพราะหิวน้า... หรือ... หรือ... โอ๊ยยย ไม่รู้ง่า...
เอาล่ะ ตกลงใจแล้ว!! เขาจะใช้วิธีเบสิคที่สุดสำหรับแก้ปัญหาอาการนอนไม่หลับ นั่นก็คือ การนับแกะ นั่นเอง

เอาล่ะ! เอาล่ะ!แกะ 1 ตัว กระโดดข้ามรั้วไป แกะ 2 ตัว...
แกะ 18 ตัว แกะสิบ... อ้าว เฮ้ยยย ตัวที่ 18 เตะรั้วล้มเฉยเลยยย เอ้าๆ ตั้งใหม่ๆ
แกะตัวที่ 19 แกะตัวที่ 20 แกะตัว... เฮ้ยยย เจ้าแกะตัวที่ 23 แก อยิ่งแซงมาซิ โธ่เอ๊ยยย~
แกะตัวที่ 21 แกะตัวที่ 22 แกะตัวที่ 23 ตัวที่ 24 ตัวที่ 25 26 27 28 เฮ้ยยยย นับไม่ทันแล้วววว ช้าหน่อยสิเฟ้ยยย เออ... ยังงี้ค่อยนับทันหน่อย แกะตัวที่ 29 แกะตัวที่ 30
เฮ้ย!! แกะตัวที่ 31 ไปเอาจักรยานล้อเดียวมาจากหนายยยยยยยยยย!!??
โธ่เว้ยยยย~~~~ ไม่นับแล้ววววว เขาแหกปากลั่นแล้วลืมตาโพลงขึ้นในที่สุด ไม่คิดมาก่อนว่าการนับแกะจะเป็นปัญหาที่ทำให้หลับยากขึ้น เขาหันไปมองนาฬิกาอีกครั้ง
ว๊ากกก จะตีหนึ่งอยู่แล้วว
เขาตัดสินใจลุกจากเตียง แล้วลุกไปเปิดไฟ เดินไปลื้อๆหนังสือเล่มหนึ่งมาจากชั้น ล้มตัวลงบนเตียง หมายจะอ่านหนังสือให้หลับได้ เปิดไฟทิ้งไว้ทั้งคืนก็ยังดีกว่าพรุ่งนี้ไปสัปหงกตอนทำงานแหละ
หน้าที่1ผ่านไป ยังไม่มีวี่แววว่าจะหลับ เสียงพลิกหน้ากระดาษยังดังเป็นระยะๆอย่างไม่มีท่าทีว่าจะเฉื่อยลงแต่อย่างใด

......................

โธ่เว้ยย~ใครเค้าเอาหนังสืออย่างงี้มาอ่านหก่อนนอนกันเล่า มีแต่จะยิ่งทำให้ตื่นไปกันใหญ่!! (หนังสืออะไร?!)
เขาโยนหนังสือเล่มนั้นลงที่ข้างตัว
แง๊.... ตีหนึ่งกว่าแล้วววว...
เฮ้อออ~ สงสัยจะต้องทำให้ตัวเองเหนื่อยซะแล้ว จะได้หลับลงได้ เขาพึมพัมกับตัวเอง ก่อนจะลงไปที่พื้นแล้วเริ่มวิดพื้น
ประมาณ 20 นาทีต่อมา เขาเริ่มรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาแล้ว เหงื่อเริ่มหยดลงมาเป็นเม็ด
อา~ ทีนี้คงหลับกะเค้าได้ซักที เขาถือโอกาสรีบปิดไฟแล้วมุดขึ้นเตียงไป จะว่าเหนื่อยจนเพลียก็ใช่อยู่ แต่เพราะเมื่อกี้เหงื่อออก ทำเอาตอนนี้รู้สึกเหนียวตัวจนหลับไม่ลงเลยทีเดียว
เขาจงำใจลุกขึนไปอาบน้ำอีกครั้ง แต่หลังจากที่อาบน้ำเสร็จอาการง่วงนอนกหายไป ตาสว่างขึ้นมาทีเดียว
โธ่~เหนื่อฟรีสิเนี๊ยย
เขาล้มตัวลงบนเตียงอีกครั้ง เนื่อยใจกับอาการนอนไม่หลับของตัวเองเหลือเกิน เขาหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมากดเล่น หวังอยากให้มีเมลล์หรืออะไรเข้ามาบ้าง แต่ก็ไม่มี เขากดอ่านเมลล์เก่าๆอ่านแล้วลบทิ้งไปบ้าง จากนั้นก็โยนโทรศัพท์ไปอีกทาง กลิ้งไปกลิ้งมา หันไปมองนาฬิกาอีกที ตีสองซะแล้ว
เฮ้อออออออ~~ เขาถอนหายใจแล้วยกแขนขึ้นมาปิดตาไว้ สมองคิดอะไรไปต่างๆนาๆ จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์เขาก็มีเสียงดังขึ้น บ่งบอกว่ามีเมลล์เข้ามา เขารีบกระโจนไปเก็บโทรศัพท์ที่เมื่อครู่โยนทิ้งไว้ทันที

┌
นอนหรือยัง โคทาโร่ หรือว่ายังเล่นเกมส์อยู่?
┘

เป็นเมลล์สั้นๆ จากคนๆหนึ่ง เขากดโทรไปยังเลขหมายที่ส่งเมลล์เข้ามาโดยไม่รีรอ ดังยังไม่เท่าไห่ ปลายสายก็ถูกรับขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย
ยังไม่นอนอีกเหรอ โคทาโร? ทำอะไรอยู่เล่นเกมส์เหรอไง เจ้าของปลายสายพูดโดยไม่เว้นจังหวะ น้ำเสียงฟังดูจะสนุกสนานผิดปกติ
เปล่าฮะ แล้วฮิโรกิซังล่ะ ไหงส่งเมลล์มาป่านนี้
เพิ่งกลับมาถึงบ้านน่ะ ไปดื่มกับพวกสต๊าฟมานิดหน่อย ว่าแต่เราเถอะ พรุ่งนี้ไมมีงานเหรอไง ทำอะไรอยู่
มีสิฮะ เช้าด้วย แต่มันนอนไม่หลับนี่นา.. เขาถือโอกาสระบายกับอีกฝ่ายทันที
นอนไม่หลับงั้นเหรอ? เขาเว้นจังหวะไว้นิดนึง งั้นไปหานมร้อนกินซักแก้วสิ แล้วก็เข้านอนซะอย่าคิดอะไรมากล่ะ รู้มั๊ย
ครับ เขาตอบรับแต่โดยดี
เอาล่ะ งั้นไปนอนซะนะ พรุ่งนี้จะได้ไม่ตื่นสาย ราตรีสวัสดิ์นะ
ราตรีสวัสดิ์ครับ ฮิโรกิซัง แล้วปลายสายก็ถูกตัดไป โคทาโร่ค่อยๆวางโทรศัพท์ลงเบาๆ รอยยิ้มพลุดข้นมาบนหน้าอย่างช่วยไม่ได้
เขารู้สึกดีใจสุดๆที่ได้ยนสียงของอีกฝ่ายในวลาอย่างนี้ และตัวสินใจทำตามที่อีกฝ่ายบอกโดยการลงไปหานมอุ่นๆดื่มสักแก้ว แล้วกลับมานอน
คราวนี้ เขาปิดไปแล้วมุดเข้าผ้าห่มอย่างอารมณ์ดี ไม่ร้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่คราวนี้เขามั่นใจว่าจะสามารถหลับได้โดยง่ายอย่างแน่นอน
ราตรีสวัสดิ์ครับ ฮิโรกิซัง

End

ผลการวินิจฉัย -: โคจังเป็นโรคนอนไม่หลับเพราะคิดถึงใครคนหนึ่งฮะ

_________________________________________________________

คราวนี้ เขียนแลวแปลกๆ ฟิคโคจัง หรือ ฟิคตัวเองน้า ฟฤติกรรมตัวเองเป็นส่วนมากลยแหละ โคจังคงไม่เป็นแบบนี้มั๊ง เดี๋ยวนี้เขียนอารายก็คุมคาร์แรคเตอร์ไม่อยู่เลย รู้สึกเหมือนราไม่ได้รู้จักตัวละครตัวนั้นหรือคนๆนั้นจริงๆ อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ห่างมามั๊ง แถมยังมีปัญหาอีกหลายอย่างด้วย แถมยังคิดมากอีกตะหาก
ฟิคนี้ต้นแบบก็มาจากnemurenai ของอนิปุริอะรับ ใครนังไม่คยดูแนะนำว่าให้รีบหาดู น่ารักมากเลยนา แต่ในอนิปุริก็หลับกนทุกคนนี่... แต่ตอนที่เขียนฟิคเรื่องนี้ เราก็ประสบปัญหานอนไม่หลับขั้นรุนแรงเหมือนกัน ถึงขนาดว่านอนหน้ามืออยู่บนเตียงก็หลับไม่ลง อาจจะเป็นเพราะปัญหามันเยอะเกินไปลั๊ง ช่วงนี้ก็คลสยๆลงมาหน่อยแล้วแหละ แต่กลับกลายเป็นว่าประสบปัญหางานท่วมหัวตายแทน(ฮา)
อีกเรื่องที่อยากจะบอกไว้ตรงนี้คือ ฟิคนี้เขียนฝห้เหรียญนะคร้าบบ อื้มม... เนื่องในอะไร เราก็จำไม่ได้แล้วล่ะ จำได้แค่ว่าเคยจะเขียนอีกเรื่องนึงให้เป็นเรื่องที่เราเขียนเสร็จปครั้งหนึ่งแล้ว แต่ก็ต้งทิ้งฟิคนั้นไปทั้งเรื่อง มันเป็นฟิคช่วงที่โคจังประสบอุบัติเหตุ แต่พอเราดูมิวครั้งสดท้ายแล้ว รู้สกว่าไม่สมควรเขียน ความรู้สึกว่ารักของเรามันคงจะแรงกล้าเสียจนไม่อยากจะให้ความรู้สึกดีๆของคนพวกนี้ตอ้งมาแปดเปื้อนละมั๊ง ก็เราเป็นคนขี้หวงนี่... ก็เลยได้ฟิคอันนี้มาให้เหรียญแทนน้า ยังไงกขอให้สนุกแล้วกัน อย่าลืมคอมมเม้นท์น้า... แต๊งส์กิ๊ววว